Was getekend, Raf Simons

Vooraf al was er veel opwinding over de eerste collectie van Raf Simons voor Dior. Gisteren hield hij zijn show in Parijs – en maakte de verwachtingen volledig waar.

Vijf salons waren ervoor ingericht in het grote, chique huis in het zestiende district in Parijs, en in alle vijf waren de muren tot aan het plafond bedekt met verse bloemen. Orchideeën in de witte salon, ridderspoor in de blauwe, een mix van rode, roze en oranje bloemen in de salon rouge. Het decor waarin de Belgische ontwerper Raf Simons (44) gisteren zijn debuut maakte voor Christian Dior, met zijn eerste haute-couturecollectie, was daarmee een overweldigende, geurende ode aan de in 1957 overleden oprichter; Christian Dior was dol op tuinieren en zei ‘bloemenvrouwen’ te ontwerpen.

Zelden was in de modewereld meer opwinding voorafgaand aan een show, of liever gezegd shows, want de collectie werd twee keer getoond. Met zijn laatste vrouwencollecties voor Jil Sander manifesteerde Simons zich als een van de grote namen van nu. Dior, onderdeel van conglomeraat LVMH, blijft een van de grootste Franse modehuizen.

Zelden ook kwamen zoveel collega-ontwerpers kijken naar een debuut: Pierre Cardin, Azzedine Alaïa, Kris van Assche (Dior Homme), Diane von Furstenberg, Donatella Versace, Alber Elbaz (Lanvin), Marc Jacobs en Riccardo Tisci (Givenchy). Die laatste drie zouden vorig jaar ook door Dior zijn benaderd om John Galliano op te volgen. Hij werd in maart 2011 ontslagen omdat hij in een café antisemitische opmerkingen had gemaakt. Raf Simons kreeg zijn baan.

Simons is de vijfde ontwerper bij Dior, na Dior zelf, Yves Saint Laurent, Marc Bohan, Gianfranco Ferré en Galliano. Hij leverde met zijn eerste collectie een respectvol, bijna beleefd eerbetoon aan de stijl van oprichter Dior, vooral aan diens legendarische eerste collectie, de New Look. Hij heeft daarbij zijn eigen heldere, modernistische handschrift behouden.

De collectie was duidelijk een vervolg op zijn laatste drie collecties bij Jil Sander, waarbij zich ook al liet inspireren door het oeuvre van Christian Dior. Maar ditmaal waren de kleren feestelijker en chiquer; haute couture, waarbij alles met de hand en op maat wordt gemaakt, is de hoogste vorm van mode.

De show opende met zwarte broekpakken met variaties op Diors Bar-jasje, getailleerd met smalle schouders en taille, en brede, gevulde heupen, een kledingstuk waarnaar Galliano ook vaak verwees.

Simons’ beste vondst waren de ‘afgeknipte baljurken’: strapless, zwarte of rijkelijk geborduurde tops gemaakt van oude Dior-patronen van feestjurken. Die werden gedragen met simpele, smalle, zwarte broeken; romantisch en modern tegelijk. Ook echte jurken waren er volop: zwarte en rode robe-manteaus tot op de kuit, ook weer met verbrede heupen, en een simpele, metalen ceintuur in de taille. In het poederige roze dat Simons ook had gebruikt in zijn laatste collectie voor Jil Sander waren er twee strapless jurken. Jurken met een wijduitstaande rok waren helemaal bezet met veertjes. Felrood en -geel gaven lange avondjurken iets sportiefs, andere feestjurken hadden een donkere, vlekkerige abstracte print. Aan het slot waren er jurken die aan de voor- en achterkant verschillend van kleur waren, en een heel ander kralenborduursel hadden. Dat gaf ze een losse, bijna nonchalante uitstraling.

Niet alles wat Simons liet zien was geslaagd. Jurken van bont leken vooral gemaakt omdat je zulke dingen nu eenmaal kunt doen bij een couturehuis. Een getailleerde grijze mantel met brede kraag was stijfjes. Niettemin was de collectie een sterk begin, zeker als je bedenkt dat Simons nog geen drie maanden geleden bij Dior kwam, geen ervaring had met haute couture en waarschijnlijk met een heel nieuw team is begonnen.

Simons drukte direct zijn stempel op het huis, en heeft precies gedaan wat LVMH-topman Bernard Arnault voorspelde: de stijl van Christian Dior naar de 21ste eeuw brengen.

Milou van Rossum