Versieren

Ik was laatst op een feestje. Ik stond aan de tap, men dronk bier, en naast mij stond een man. Het was een leuke man. Vlotte babbel, goede grappen, interessante opmerkingen en fysiek ook aantrekkelijk. En: hij flirtte openlijk met mij.

Ik stond zelf ook in de flirtmodus, want dat kan ik wel als ik een paar biertjes op heb. Ik lachte om zijn grappen, wapperde met mijn haar en raakte hem zo nu en dan terloops even aan.

Ja flirten, dat kan ik wel. Maar toen ik helemaal doorhad dat hij wel héél geïnteresseerd was, klapte ik totaal dicht. Terwijl ik geen relatie heb. Had ik hem buiten de coniferen ingesleurd om een potje te tongen, dan had dat gewoon gemogen. En gezien de alcoholische toestand van de andere mensen op het feest, had waarschijnlijk niemand het gezien wanneer wij tezamen het struikgewas waren ingedoken.

Maar ik kan dat niet. Ik klap dicht. Flirten is oké, maar daadwerkelijk overgaan tot actie kan ik alleen wanneer ik zeker weet dat de ander dat ook wil en verder niemand kijkt. Ik kan alleen versieren wanneer er niks mis kan gaan. Een soort bowlen met de gootjes afgedekt. Nu liep ik bij de minste of geringste toenadering weg, om op het toilet op mijn telefoon mijn Facebook te checken.

Een week voor dit feest keek ik de film Moonrise Kingdom. Deze film van regisseur Wes Anderson gaat over twee tieners die verliefd op elkaar zijn. Ze ontmoeten elkaar kort, er is een instant verbintenis en daarna schrijven zij elkaar brieven om elkaar beter te leren kennen. Om vervolgens samen weg te lopen. Zij hoeven elkaar niet te versieren omdat ze meteen weten dat ze bij elkaar horen. Geen scènes van voorzichtige toenaderingen en aarzelende minnekozingen. Nee, gewoon meteen liefde en alles.

Zo moet het bij mij ook gaan. Zo’n versierpoging kan ik aan. Gewoon, meteen weten dat het oké is, en daarna in brieven een beetje de liefde uitbouwen.

Maar goed, regel het maar eens. Op het feest heb ik – toen ik weer van de wc af durfde te komen – mijn spullen gepakt en daarna ben ik in volle vaart naar huis gelopen.

Zwakkeling die ik ben. Wes Anderson zou nooit een film maken over mij, de vrouw die zich verstopt op de wc wanneer ze versierd wordt. Naar zo’n film wil niemand kijken. Ik ga in de leer bij de kinderen uit Moonrise Kingdom. En dan maar brieven schrijven.