Toch nog een pot met goud

Sylvia Witteman

Blurbs van Sylvia Witteman zijn alleen te vertrouwen wanneer ze over Simon Carmiggelt gaan.

De ‘bricks’ en de ‘clicks’ moeten beter op elkaar worden afgestemd, las ik in een interview met de nieuwe baas van De Slegte en Selexyz. Daarmee bedoelt de man (Regenboog heet hij, een goede naam voor een visionair) dat hij veel boeken via internet (clicks) wil verkopen zonder dat zijn ‘stenen’ winkels (bricks) daaronder lijden. Zou het kunnen? Ik denk bij clicks en bricks aan een oud computerspel (Break the Wall heette het, dacht ik). Daarin waren de clicks (in de vorm van een stuiterend balletje) bedoeld om een muur van bricks tot de laatste steen af te breken. En als het balletje viel was het dadelijk Game Over.

Om de pijnlijke cijfers en metaforen niet te hoeven zien, richten uitgeverijen de blik deze zomer onder de gordel. Onderweg kom je dan het buikbandje tegen, het ouderwetse papiertje dat een winkelende bricker moet verleiden een boek van de stapel te nemen.

Een reddingsboei – en bij reddingsboeien wordt gevochten. Dus brak er een buikbandoorlogje uit om de erotische trilogie over een studente en een SM-zakenman (die heet Grey, een soort anti-Regenboog). Het boek ligt in de winkel met een buikbandje waarop staat dat Doutzen Kroes, Sylvia Witteman en nog wat vrouwen er wild van zijn.

Een valse blurb, twitterde Witteman: ‘Dat mag dus. Uitgeverij Prometheus mag mij gebruiken om een boek aan te bevelen, ook als ik dat een kutboek vond. Geestig.’ Ze stuurde een boze brief aan de uitgever, voor wie het buikbandoorlogje publicitair goud waard is. (De alomtegenwoordige blurbs van Witteman geloof ik altijd – als ze Simon Carmiggelt aanprijst.)

Veel blurbgevers komen aan lezen immers helemaal niet toe. Sterker: laatst hoorde ik het verhaal van een schrijver die geen tijd had om zelf een aanprijzing te tikken, maar wel bereid was een prefabje van de uitgeverij te ondertekenen.

Intussen komt Marjan Berk met een erotiekbundel (Buikband door @sylviawitteman: ‘Waarom mag die goeie ouwe Marjan Berk haar vibrator nou geen naam geven?’) en viste ik de moeder aller buikbandteksten uit een officieel rechtbankverslag. ‘In dit boek lijkt het of alles in het leven van Gerard en mij zou hebben gedraaid om erotiek, drank en geld – Joop Schafthuizen’. Met de wederopstanding van de Reve-bio staat er toch nog een pot met goud aan het eind van de regenboog. Extra leus: ‘Clicks of bricks? Reve is pas Leven!’