Een unieke ervaring

Iemand had ons de Lonely Planet van Iran uit 2008 meegegeven, dat was goed bedoeld. Toen we het in de stad Isfahan even niet meer wisten, kwam-ie uit de tas. De schrijvers stuurden ons naar de ‘fairy-tale-bridges’ over de Zayanda River, het waren er elf. Die moesten we allemaal doen – ‘unique experience!’ en ‘magnificient view!’ – en daarna mochten we relaxen in een van de ‘famous teahouses’. Er volgde een opsomming van authentieke restaurants en theehuizen. Het stukje werd afgesloten met de opmerking dat we daar liggend op zo’n bed een boek moesten lezen.

‘Enjoy!’

De rivier bestond niet meer.

Opgedroogd.

Vanaf de bruggen zagen we een zandvlakte met af en toe een pluk gras.

Jammer, maar je kon het de schrijvers moeilijk kwalijk nemen.

Daarna naar restaurant Sofreh Kaneh Sonnatti voor ‘de memorabele Esfahani Biryani’, aubergine-pap geserveerd door locals met rare hoedjes op het hoofd. Het restaurant was nog niet ontdekt door toeristen, alleen Lonely Planet-lezers wisten ervan. Op het bed naast ons lagen er twee. Een jongen en een meisje, het boek lag er naast. Ze sopten brood in de auberginepap en daarna in een kom met yoghurt, zoals Iraniërs dat doen.

Ik sprak ze kort.

Ze kwamen uit Oostenrijk.

De jongen zei dat ik het beste een klontje boter door de rijst kon roeren en ook dat je de gekookte tomaat met de lepel moest pellen en met de rijst moest vermengen.

Stond ook in de Lonely Planet.

Zijn vriendin: „Wij houden niet van de gebaande paden.”

Ik: „Wij ook niet!”

Ze waren de woestijn in geweest. Niet met de bus, zoals de andere toeristen, maar lopend. „Er was niemand. Alleen wij en wat andere Lonely Planet-reizigers, die we toevallig hadden ontmoet. Ik had die zonsopgang daar niet willen missen.”

Daarna kwamen de onvermijdelijke tips.

De bazaar, het kasteel, de zandheuvel en het theehuis op de berg, enfin, we konden het zelf ook lezen.

Mensen die ‘niet van standaard’ of ‘ongewoon’ reizen houden gaan op advies van Lonely Planet zeilen op een verlaten zoutmeer in Bolivia, beklimmen via een andere, niet zo toeristische route de Machu Picchu in Peru of gaan in Thailand in een riksja zitten, waarna een Thai ze voor drie euro door het halve land fietst. En ze hadden het allemaal warm en ze hadden allemaal geen heimwee en ze hadden allemaal een unieke ervaring.

Wat ik uniek vond in Isfahan: een restauranthouder die na de vraag ‘of er verder nog iets te doen was’ zijn eigen Lonely Planet pakte en ons doorverwees naar een uniek dakterras op pagina 249, waarvandaan we de mensen op straat vanaf twintig meter hoogte konden zien.

‘Enjoy!’

De titel Lonely Planet – vrij vertaald: ‘Alleen op de wereld’ – dien je letterlijk te nemen. Dankzij dat boek weten de avonturiers beter dan de lokale bevolking waar ze moeten eten, drinken, enjoyen en relaxen. En waar ze, dat vooral, andere wereldreizigers kunnen ontmoeten om te vertellen over hun avonturen.