'Door mijn gitaar besta ik'

Lianne La Havas (23) wil graag haar muziek met anderen delen. „Toen ik voor het eerst een nummer van mezelf op de radio hoorde, moest ik huilen.”

Haar gitaar heet Connie, naar haar grootmoeder. Lianne La Havas (23) gaf het instrument een naam, want het is een van haar beste vriendinnen. „I found myself in a second hand guitar”, zingt ze in Is your love big enough?, het titelnummer van haar debuutalbum dat vrijdag verschijnt.

Haar stem, haar gitaarspel en haar liedjes gaan een ster van haar maken. Dat was al meteen duidelijk, toen de kleine Londense van Grieks/Jamaicaanse afkomst in oktober vorig jaar haar nummer Age zong bij Jools Holland op de BBC-televisie. Moederziel alleen, met een stem als een heldere waterval en Connie als enige begeleiding. „Dat was eng”, zegt ze nu, „maar niet zo eng dat ik voor wegliep. Ik wil mijn muziek met anderen delen. Toen ik voor het eerst een nummer van mezelf op de radio hoorde, moest ik huilen.”

De radio, een moeder die van soul hield en een vader die verschillende instrumenten bespeelde brachten de muziek in huis. „Ik schreef al gedichtjes toen ik elf was. Daar probeerde ik op de piano melodieën bij te vinden. Maar mijn zangstem vond ik pas toen ik mijn tweedehands gitaar kreeg, nog geen vijf jaar geleden. Daarna kwamen de liedjes vanzelf, uit eigen ervaring opgetekend.”

Ella Fitzgerald was haar eerste rolmodel, „om haar prachtige frasering en de warmte van haar stem”. Daarna kwamen Lauren Hill en Erykah Badu, „de soulheldinnen uit mijn jeugd”. Bij haar gitaarstudie stuitte ze op de muziek van de jonggestorven Amerikaanse jazzgitariste Emily Remler (1957-1990). „Een fantastisch muzikant die toevallig ook nog eens een aantrekkelijke vrouw was. Ik keek keer op keer naar haar YouTubefilmpjes, om haar vingerzetting en haar akkoordenreeksen te bestuderen.”

Lianne La Havas begon als achtergrondzangeres bij Paloma Faith, maar hield altijd in haar achterhoofd dat haar eigen muziek voorop moest staan. Een ontmoeting met Matt Hales, bekend als de eenmansgroep Aqualung, leidde tot samenwerking op het gebied van songschrijven en productie. Met Willy Mason schreef ze het nummer No room for doubt dat als duet werd uitgebracht. Van haar platenmaatschappij kreeg ze twee jaar om haar muziek te ontwikkelen. Tijdens open mic-avonden ontwikkelde ze haar eigen stijl en won ze aan zelfvertrouwen.

Haar teksten zijn honderd procent oprecht, zegt La Havas over de openhartigheid waarmee ze haar liefdesleven blootlegt. Een voorbije relatie gaf haar de nodige inspiratie en in Age vertelt ze waarom je als jong meisje maar beter met een oudere man in zee kunt gaan. „Is it such a problem that he’s old”, zingt ze, „as long as he does what he’s told?” De rijpere vriend in kwestie was erbij toen ze het opnam, zegt ze met een knipoog. „Hij kon er wel om lachen.”

Nu ze een vertrouwde begeleidingsgroep om zich heen heeft verzameld, draait niet alles meer om de kale sound van het meisje met de elektrische gitaar. „Ik wilde alle facetten van mezelf laten horen, van a capella tot een wat meer georkestreerde sound. Glamour zul je in mijn muziek niet aantreffen; alleen in de manier waarop ik me presenteer. Overdag ben ik soms nog gewoon een meisje in trui en spijkerbroek. Op het podium wil ik mooie jurken aan en doe ik spannende dingen met mijn haar.”

Ze verheugt zich op North Sea Jazz, hoewel ze er weinig tijd zal hebben. „Mijn album verschijnt dan ook in Engeland, dus zijn er allerlei promotieactiviteiten die me terugroepen. Ook dat windt me op, want ik kan nog steeds niet geloven dat er een heel album met mijn eigen muziek in de winkels ligt. Mijn gitaar heeft me uit de anonimiteit getild.”

De cd Is Your Love Big Enough? is deze week exclusief te beluisteren op nrc.nl/muziek. Concert: 8/7 North Sea Jazz, Rotterdam.