Milaan: blije mode voor barre tijden

Jil Sander. Alle foto's: Peter Stigter Jil Sander. Alle foto's: Peter Stigter

Een dag na haar mannenshow voor voorjaar  2013 wijst een zichtbaar tevreden Jil Sander in haar showroom in Milaan naar boven. “Er moet daar iets zijn,” zegt ze. “Dit is mijn lotsbestemming. Voor de derde keer weer bij hetzelfde huis beginnen, dat heeft volgens mij nog nooit iemand gedaan.” Ze lacht: “Ik voel me hier thuis.”

Dat modehuis, dat is het naar haar genoemde Jil Sander, dat de Duitse ontwerpster  44 jaar geleden oprichtte. Ruim zeven jaar geleden vertrok Sander  voor de tweede keer bij haar modehuis, nadat ze wederom ruzie had gekregen met Prada-baas Patrizio Bertelli, toentertijd de eigenaar van het bedrijf. Sander wijdde zich aan haar tuinen en maakte een collectie voor de Japanse budgetketen Uniqlo. “Hemelse prijzen, hadden die kleren,” zegt ze.

Sander volgt Raf Simons op, die in zes jaar tijd een groot succes van het huis maakte, in elk geval publicitair, maar in februari werd ontslagen, vlak na zijn vrouwenshow voor najaar 2012.

Met haar eerste collectie (Heel fijn om met mannenmode te begonnen, ik hoefde tenminste geen jurken te ontwerpen”) heeft Sander alle eventuele sceptici meteen de mond gesnoerd. Sander mag dan 68 jaar zijn, haar mannenkleren waren jong en vernieuwend. De basis van haar collectie waren wijde shorts tot over de knie, met elastiek in de taille. Daarbij kwamen lange, sluike al dan niet mouwloze jasjes, felgekleurde korte jassen en twin-sets .Pakken hadden smalle broeken tot op de enkels en, soms verlengde jasjes, waarbij gedeeltes van een net iets donkerder stof waren gemaakt, voor een gestroomlijnd effect. De vesten en truien met aan het werk van Blinky Palermo en Robert Mangold ontleende motieven zouden zomaar een erfenis kunnen zijn van Raf Simons. Hij kwam eerder met breiwerk met dessins van kunstenaars, en deze mannencollectie was al in gang gezet voor Sander kwam.

Sander was tijdens de mannenmodeweek in Milaan niet de enige met een optimistische show. Ondanks het barre economische klimaat was de stemming bij de mannenshows vrolijk, zelfs bij de klassieke merken: Salvatore Ferragamo had pakken in het kleurpalet van David Hockney (een oranje jasje met turkooise broek, een wit pak met vegen Hockney-blauw aan de naden), Ermenegildo Zegna  gedessineerde hemden en zelfs complete gedessineerde pakken, een idee dat is overgewaaid uit de vrouwenmode.

Ermenegildo ZegnaErmenegildo Zegna

Salvatore FerragamoSalvatore Ferragamo

Tomas Maier greep voor Bottega Veneta terug op de jaren zestig, het ultieme optimistische tijdperk. Luxueuze suede tops in safari- of indianenmodel, een luxeversie van het geheel witte jeanspak en pakken met een bloemenprint die zo vaag was, dat het leek alsof de binnenkant van de stof was gebruikt. Bij Gucci liet Frida Giannini pakken in felle kleuren zien, en broeken en overhemden met een shawlprint. Alle modellen droegen loafers, zonder sokken; het ultieme Italiaanse zomerschoeisel.

Bij Burberry Prorsum vrolijkten overhemden, jassen en broeken van roze, blauw en groen metallic leer, nyloen en zijde en meerkleurige bomberjacks de sobere pakken op.  Subtieler, maar zeker zo spannend, was de hogere geplaatste tailleband in de broeken.

Sicilië, geboortegrond van Domenico Dolce, is een terugkerend thema in het werk van Dolce & Gabbana. Ditmaal sbleef het niet bij de kleren. Op de catwalk stond een Siciliaans orkestje, en bijna alle modellen die in show meeliepen waren Sicilianen: donker van huid, opmerkelijk klein van stuk, met uitgesproken gezichten. Een paar hadden de  puberteit nog niet bereikt. De paar professionele modellen die meeliepen staken er als reuzen bij af.

Wijde korte(re) broeken, daar draaide de collectie om, die ook al hoog in de taille reikten, met wijde, gestreepte T-shirts en gedessineerde overhemden erin.

Bottega VenetaBottega Veneta

GucciGucci

Burberry Prorsum

Ook de show van Prada viel op door de modellenkeuze. Vrouwelijke modellen zijn wel vaker te zien bij mannenshows. Maar meestal zijn het er maar een paar, en dienen ze als decoratief element. Maar bij de mannenshow Prada, die zich afspeelde tegen een helderwit decor, was dat zondagavond niet het geval.

Daarvoor waren het er te veel, en waren ze niet sexy genoeg gekleed –ze droegen dezelfde kleren als de mannen: slosse, broeken   in donkerrood, marineblauw of jadegroen, met een brede contrasterende bies aan de binnenkant, gedragen met ogenschijnlijk simpele, rechte hemden, polo’s  hemdjes tunieken en platte, sandalen die iets hadden van  kunststof sportslippers.

De sportieve, wat monotone collectie was radicale breuk met de gedecoreerde mode die Prada de afgelopen seizoenen liet zien. Maar bovenal was hij een verwijzing naar een van de belangrijkste ontwikkelingen in de mode: mannen- en vrouwencollecties schurken steeds dichter tegen elkaar aan.

Dolce & GabbanaDolce & Gabbana

PradaPrada