Opinie

    • Youp van ’t Hek

Vakantiefoto

Mijn antieke autootje stopte er zomaar opeens mee. Midden op de Franse snelweg. Ik liet hem uitrollen op de veel te smalle vluchtstrook en mompelde bemoedigend: „Kom op Bert van Marwijk. Nog even doorzetten!” Het zware vrachtverkeer denderde vlak langs me. Truckers toeterden en wezen op hun voorhoofd. Of ik gek was. Ja, dacht ik, ik ben gek en bijna dood. In mijn midlife-karretje midden in de Provence. Acceptabel einde. Na drie keer starten deed hij het weer. Ik maakte snelheid en frunnikte me tussen de meedogenloze vrachtauto’s.

Ik had zevenhonderd kilometer de tijd om na te denken over veel. Bijvoorbeeld over de dag daarvoor toen ik moest tanken. Ik werd gespot door een vinexnomade. Wat dat is? Een kort gebroekte Nederlander van mijn leeftijd met de verplichte witte vakantiesokken en sandalen. In zijn middenklasser een heel lelijk wijf en aan zijn trekhaak een nog lelijker sleurhut. De vinexnomaden trekken op dit moment met duizenden door het Franse land. Gepensioneerde leraren en vuttende accountants. Dat soort. Deze man zag mij, mompelde iets tegen zijn vrouw en die gaf hem zijn fototoestel aan. Hij ging mij fotograferen. Ik tankte door en dacht: wat zal een man van mijn leeftijd nou doen met een foto van een tankende BN’er? Aan zijn buren laten zien? (Je raadt nooit wie wij tegenkwamen langs de Franse snelweg!) Gaat de foto op Facebook? Deelt hij hem via Twitter met zijn twee volgers, die ook een lelijk wijf en een sleurhut hebben? Ik keek de man aan en mijn blik sprak waarschijnlijk boekdelen. Ik straalde vooral medelijden uit. Medelijden met de man met dat fototoestel.

Toen zei hij zomaar uit het niets: „Ik ben vrij om dit te doen hoor!” Natuurlijk was hij dat. Net als die broek, die sokken, die sandalen, die middenklasser, die sleurhut en dat lelijke wijf. Ik vroeg me af waarom hij dat zei. Waarschijnlijk omdat hijzelf ook wel inzag dat het een beetje zielig was. Man van bijna zestig fotografeert andere man van bijna zestig omdat die laatste wel eens op de televisie is. Vroeger had ik zeker mijn grote bek opengetrokken en iets beledigends gezegd, maar nu niet. Ik keek. Niet boos. Ook niet verdrietig. Later in een Frans dorpje richtte een andere man van mijn leeftijd zijn fototoestel op mij. Net op dat moment keek ik om en van schrik maakte de schat een foto van de lucht. Zijn vrouw schrok ook. Zij was duidelijk de opdrachtgever van dit kiekje. Ze liepen snel door en deden later vanachter een boom nog een tweede poging. Ik hoop voor het treurige stel dat die wel gelukt is. Aandoenlijk setje. Amateurpaparazzi!

Maar ik kan daar dus lang over nadenken. Niet over kinderen die met me op de foto willen. Ook niet over oude oma’s die dat leuk vinden. Maar mensen van mijn eigen leeftijd die hun best doen om een tankende of koffiedrinkende BN’er stiekem te fotograferen. Wat gaat er verder in dit volk om? Hoe is hun seksleven? Waar hebben ze het aan tafel over? Welke boeken lezen zij? Wat denken ze als ze bij de Chinees op de bestelde babi pangang zitten te wachten? Wat zien ze op televisie? Wie zijn hun vrienden? Wat stemmen ze op 12 september? En wat doen ze met de foto? Blijft-ie in het toestel? Haalt-ie de computer? Wordt-ie afgedrukt?

Daar dacht ik over terwijl ik zacht over de snelweg zoefde. Petje tegen te veel zon op de kale kop en een grote glimlach over hoe ik ooit dood wil. Niet op de snelweg. Een Italiaans strand lijkt me mooi. Spelende kinderen, flirtende pubers, beeldschone moeders, trotse vaders, slapende oma’s, kortom: een echt Italiaans strand. En dan een milde zonnesteek en weg. Twee mensen is dat donderdag gelukt. In de buurt van Pisa. Daar heeft vast iemand een mooie foto van.

    • Youp van ’t Hek