Resultaat is niet België maar Joegoslavië

De neiging om landen te dwingen tot samenwerking zonder democratisch toezicht verergert nationale conflicten, vindt Theodore Dalrymple.

We kunnen de realiteit negeren, maar de realiteit negeert ons niet. En zoals de Europese leiders hebben ontdekt: hoe langer we dit proberen, hoe onplezieriger het wordt.

Tot de politieke realiteit die de Europese leiders probeerden te negeren horen de nationale verschillen in traditie, cultuur en wetgeving. Hun geliefde politieke model is daarom het Procrustesbed en het kan hun niet schelen als ze vijandigheid oproepen door iedereen daarop te willen leggen. Ze denken de gevolgen wel in de hand te kunnen houden.

Een goed voorbeeld van het ongeleide legalisme waarvoor Thierry Baudet waarschuwt, van wetgeving die losstaat van elke nationale traditie en elk democratisch politiek toezicht, is een voorstel dat onlangs in Le Monde werd gepubliceerd door een lid van het Institut de France. Mireille Delmas-Marty wil een pan-Europees vervolgingssysteem instellen ter bestrijding van de systematische fraude in de Europese Unie, al erkent ze wel dat niet alle Europese landen (ze heeft het niet eenmaal over ménsen) hier voorstander van zullen zijn.

Anderzijds (zo vervolgt ze) is er de weg van de ‘versterkte samenwerking’ zoals geopperd door de Duitse bondskanselier Angela Merkel: „We moeten niet stil blijven zitten omdat een bepaald land nog niet klaar is.”

Dat is taal waarvan iedereen moet schrikken en de schrijfster van het artikel gaat verder: als Frankrijk een begin maakt, zijn er gemakkelijk nog minstens acht landen te vinden die ook deze stap vooruit willen zetten.

Los van de vraag of dit echt vooruitgang is, vloeit uit haar woorden voort dat een aantal landen níét die stap vooruit wil zetten en daartoe zal moeten worden gedwongen, tegen de wil van hun democratisch gekozen regering, om maar te zwijgen van die van hun bevolking. Voor mevrouw Delmas-Marty is dit zo'n bijzaak dat ze die niet eens noemt.

De blindheid van de Europese leiders wordt volmaakt gesymboliseerd door de figuur van Van Rompuy. Hij is Belg en zijn land kon meer dan 500 dagen geen nationale regering vormen wegens onverzoenbare verschillen tussen welgeteld twee bevolkingsgroepen, Walen en Vlamingen. Ze zijn honderden jaren verbonden, hun land bestaat bijna twee eeuwen. En nog kunnen ze het bijna nergens over eens worden, mede door de overdrachtsbetalingen tussen de twee bevolkingsgroepen – van Vlamingen naar Walen. Het Vlaams nationalisme is herleefd, en met deze grote overwinning van het supranationalisme in het achterhoofd willen Van Rompuy en de zijnen nu het Belgische model op heel Europa toepassen, met Duitsland in de rol van Vlaanderen. Het resultaat zal alleen niet België, maar Joegoslavië zijn.

Het probleem dat het supranationalisme van de Europese Unie wil oplossen is niet dat van een nationaal conflict, want dat zal er uiteindelijk door verergeren, maar van de irrelevantie van de Europese politieke klasse op een veranderd wereldtoneel. Hoe zouden de heren Van Rompuy en Barroso belangrijk kunnen zijn, anders dan dankzij de Unie?

Theodore Dalrymple (Anthony Daniels) is Brits essayist en voormalig psychiater. Hij was paranimf van Baudet bij diens promotie.

    • Theodore Dalrymple