Een krat bier voor de onvermijdelijke winnaar van de Tour

Bradley Wiggins wint de Tour. Zo. Dan weet u dat alvast. Sorry dat ik de lol van de komende drie weken voor u vergal, maar er rijdt straks een Brit met bakkebaarden in het geel de Champs-Elysées op. Dat staat namelijk in ‘Het Plan’.

Het Plan is bedacht door een stel Engelsen met te veel geld. Die Britten, van Team Sky, zien wielrennen niet als sport, maar als wetenschap. Een Tourzege is geen kwestie van heroïek, romantiek en afzien bij de beesten – maar van goed rekenen: a² x b² = geel in Parijs. Alles rekenden ze de afgelopen jaren uit: wat de beste tijdritfiets is, welke sokjes het meest aerodynamisch zijn, welke knechten het beste bidons kunnen halen, hoe je sporters het beste kan drillen zonder dat ze het door hebben, hoeveel calorieën er in een zak fish and chips gaan (te veel) en wat de meest beproefde tactiek is om de Tour te winnen. Toen ze klaar waren met rekenen hadden ze nog één ding nodig.

Een renner.

De keuze viel op Bradley Wiggins, een slungel met spaghettibenen. Wiggo kan drie dingen heel goed.

1. Hard trappen

2. Zuipen

3. Mensen nadoen

Vooral dat laatste is indrukwekkend. Of het nu Elvis, Liam Gallagher, James Bond, Shakira of de Deense dog van de buren is: Wiggins imiteert ze feilloos, als een autist die een klassiek muziekstuk maar één keer hoeft te horen om het na te spelen. Als je er een paar biertjes in gooit, kan hij zelfs toespraken van Boris Jeltsin oplepelen – in het Russisch. Niet dat hij zich dat de volgende morgen herinnert; Wiggins’ geheugen zit vol met zwarte gaten waarin kratjes bier en Russische speeches verdwijnen.

De laatste keer dat Wiggins Boris Jeltsin nadeed, is al even geleden. Wiggins heeft zichzelf en de makers van Het Plan beloofd dat hij zijn alcoholische neigingen probeert te weerstaan totdat hij in Parijs over de finish rijdt. Hij schijnt zelfs geen bijzondere biertjes meer te verzamelen. (Niet dat er van die verzameling iets terechtkwam; hij zoop de hele boel om de paar weken in één keer op.) Bier krijgt hij nu alleen nog maar als er iets groots te vieren valt: de Touroverwinning dus.

De komende drie weken imiteert Wiggins een machine. Hij zal rondrijden als Lance Armstrong 2.0, als een robot die mechanisch etappe na etappe wegstuift en de concurrentie in de tijdritten verpulvert. Elke dag zal de zwarte trein van Sky op kop rijden, jagend op renners die dapper of onnozel genoeg zijn om aan te vallen – net zolang tot alle klimmertjes hun kop laten hangen en zich als kuikentjes naar de gehaktmolen laten leiden. Resistance is futile.

Hopen op een andere uitkomst is zinloos. De kans dat de bedenkers van Het Plan een rekenfoutje hebben gemaakt is net zo groot als de kans dat de Grieken hun schulden afbetalen, Robin van Persie wordt uitgeroepen tot beste spits van het EK én het CDA de verkiezingen wint: nihil.

Er staat al een krat bier voor Wiggins klaar op de Champs-Elysées. Zijn overwinningsspeech zal hij houden in het Russisch. Maar dat weet hij de volgende morgen niet meer.

Thijs Zonneveld, NRC-sportredacteur en oud-wielrenner, schrijft tijdens de Tour dagelijks een column.

    • Thijs Zonneveld