De soundcheck blaast het bouwstof uit het dak

Rick Liesveld werkte als productiemanager dag en nacht om de nieuwe concertzaal Ziggo Dome af te krijgen voor de opening. Haperende muntautomaten, overlopende wc’s, en op dag twee: feest met Pearl Jam.

Donderdag, 21juni

Zeven uur op kantoor. Instructie van Ruud (facilitair manager) over de complexe brandmeldcentrale van de Ziggo Dome. ‘Delta T’ en ‘directe doormeldingen’, wat praat die man vaag en moet dit per se op dit tijdstip? In de praktijk betekent het: binnen één minuut reageren en binnen drie minuten de brandweer vertellen of het een ‘gewenste’ of ‘ongewenste melding’ is. ‘Gewenst’ betekent, gek genoeg, dat er inderdaad brand is. Als je niet reageert, gaan er meerdere blusvoertuigen (brandweerauto’s zijn voor kinderen) in volle snelheid met zwaailichten richting Ziggo Dome. Drie minuten vraagt in een groot gebouw als dit wel wat van mijn conditie als stiekeme roker, maar daar heeft de brandweer natuurlijk geen boodschap aan.

Thuisgekomen is Leon, vier dagen oud, nog wakker. Vertel het van de zomer maar een keertje, zegt Goska. Hoe je man het op zijn werk had, is zo niet zo interessant om te horen als je net moeder bent geworden.

Vrijdag

Overleg met Ronald, directeur operationele zaken, en de politie over de ‘ingangsconstructie’ van Pearl Jam. Waar komen de hekken? Waar komen de fans? En waarom loopt hier een fietspad?

We moeten het achterterrein nog belijnen. In de laatste fase van de bouw ga je de prioriteiten verleggen naar het publieksgebied. Wat er backstage nog geschilderd moet worden, maakt voor de beleving van de bezoekers weinig uit. Zo ook de parkeervakken in de laad- en losruimte. Omdat het achterterrein deel uitmaakt van de vluchtwegen voor het publiek mag er geen discussie zijn over waar geparkeerd kan worden. Ik teken grote lijnen en kruizen op een tekening en leg ze voor aan mijn collega’s. Voor het concert van Madonna moeten de vakken zijn aangebracht, omdat zij met tientallen vrachtwagens decor en techniek veel ruimte nodig zal hebben. Even een vrachtwagen aan de kant zetten omdat er een brandweerauto langs moet, is niet te doen.

Zaterdag

Dit zijn de leukste dagen. Meubilair gaat van links naar rechts. Bars worden opgepoetst en de laatste pallets bouwmaterialen het gebouw uitgereden. We zijn klaar voor morgen. Het wordt vanzelf 23:00.

Zondag

Productie komt binnen. Vrachtwagens vol licht, geluid, decor en instrumenten worden vlot uitgeladen en alles wordt snel opgebouwd. Dit is wat we kunnen, dus richt ik me op andere zaken. Werkt het gebouw? Is het veilig? Telefoons en portofoons zijn continu in gesprek. Los het op en make it work. Het is de eerste keer voor iedereen in dit gebouw.

Na het diner ga ik naar de Controlroom. Een ruimte die doet denken aan een filmset van de kelder onder het Pentagon. Ik stel me voor aan Peter van de showbeveiliging, die de hele avond naast me staat en zich met niks anders bezighoudt dan de veiligheid van de bezoekers.

Peter is in control, zie ik snel. Tientallen beveiligers worden via portofoon en Peters iPad op de juiste posities gezet. Als je niks te melden hebt ben je stil en als je iets te melden hebt zeg je wat en waar. Het waarom mag je weglaten van Peter. Daar hou ik wel van.

18:00. Alles en iedereen staat klaar. We kunnen open. Peter gaat aan de beveiliging bij de ingang doorgeven dat de deuren open kunnen. Bij het aanzetten van zijn portofoon zie ik dat hij zich ineens realiseert dat híj nu degene is die voor het eerst de voordeur van de Ziggo Dome opent. Alsof hij een lintje doorknipt geeft hij de opdracht en wenst iedereen succes.

Telefoons in de control room gaan, alsof het zo afgesproken was, meteen over. De roltrap bij zaal noord is uitgevallen, de monteur gaat met spoed naar noord. Alsof ze het wisten van elkaar stopt de lift op noord er ook mee. Ruud stuurt op de vloer een team van storingsmonteurs aan – lekker bezig. ‘Lekker bezig’ is hun tekst als je vraagt hoe het gaat terwijl ze acht storingen tegelijk verhelpen.

Muntautomaat 178 neemt wel geld, maar geeft geen munten, krijgt Peter door. Dat is ons business model, zeg ik hem, terwijl ik de monteur bel. Grapje.

Zes keer een alarmmelding op de brandmeldinstallatie dus ook zes keer de brandweer op de rode telefoon te woord staan. Na vier keer is het niet meer spannend en beginnen we te tutoyeren.

Er is te weinig waterdruk in het voorgebouw. Bij het gelijktijdig doorspoelen van de vele toiletten klappen de pompen eruit. Dit is een gevalletje ‘niet even snel op te lossen’. Een klein deel van de toiletgroepen wordt tijdelijk gesloten. Kraantjes, fonteintjes en zelfs de koffiemachines krijgen tijdens het concert half water, en één voor één worden spoelbakken weer van water voorzien. „Puntje voor morgen”, zegt Ruud met een glimlach, terwijl hij weet hoe lastig dit is. Nieuwe pompen en een heleboel extra leidingen pak je op een zondagavond niet zomaar ergens van een plank.

Maandag

Storing van een koffiemachine op kantoor. Alsof het geluid tijdens een concert is uitgevallen, zo voortvarend wordt er gebeld, gemaild en geregeld. Dit moet nú opgelost worden, is de lacherige stemming op kantoor. Gezocht wordt naar een sleuteltje dat de machine kan resetten. Dit gebouw hangt aan elkaar van touchscreens en is nu afhankelijk van een sleuteltje! Alfred (sales) maakt het tot zijn persoonlijke missie deze ochtend het apparaat nog aan de praat te krijgen. Hij slaagt.

Recensies lees ik nooit, behalve als mij van tevoren wordt verteld dat ze goed zijn. „Toppertje Rick, heb je die en die gelezen?” roept Danny in de gang. Ik wou dat ik de tijd kon vinden. Niks gelezen. De hoerastemming van de ochtend slaat bij iedereen om in de morgen-Pearl-Jam-modus. De taart die we van de Heineken Music Hall hebben gekregen, wordt lopend door de gang opgegeten.

Bierwagens van Heineken komen de dertig tanks van duizend liter – de grootste opslag van Heineken buiten de brouwerij – bijvullen. Niet dat het Marco Borsato-publiek van de avond ervoor onze hele voorraad soldaat heeft gemaakt, maar bij Pearl Jam ‘nee’ verkopen, zal de feestvreugde niet verhogen.

Bouwvakkers zijn met slangen in de weer om extra watercapaciteit in het voorgebouw aan te leggen en lijken geïnspireerd te worden door het tempo waarin de stagehands het podium bouwen. Niet lullen maar poetsen. Het gaat ze lukken.

Dinsdag

„Papa gaat even Pearl Jam helpen,” zeg ik tegen Leon. Hij is meer geïnteresseerd in zijn flesje en zijn moeder. En terecht.

05:15 rijd ik door de hekken van de Ziggo Dome om de deur voor de eerste stagehands open te doen. Met krijt tekenen ze op de vloer wat straks allemaal erboven in het dak komt te hangen. Zo kan tijdens het lossen alles snel op zijn plek gezet worden. Om 07:00 rijden de eerste vrachtwagens van Pearl Jam de zaal in naar het podium. De opbouw gaat snel, het easy in easy out-systeem lijkt te werken. Bij de ingang staan de eerste fans al te wachten. De soundcheck klinkt hard, de laatste restjes bouwstof worden het dak uit geblazen.

Vlak voor opengaan realiseren we ons dat de toiletverdeling voor publiek nog op ‘Borsato’ staat en naar ‘Pearl Jam’ moet. Afhankelijk van het bezoekersprofiel kunnen met verwisselbare wanden de toiletten van de heren bij de dames worden gevoegd en andersom. Dit om lange rijen bij de dames zo veel mogelijk te voorkomen.

Als de zaal opengaat, zit ik weer naast Peter die duidelijk meer werk heeft aan Pearl Jam dan aan Borsato. Maar als de deuren opengaan, blijft de telefoon stil. Ik bel mijzelf even om te kijken of hij het wel doet. Op wat details na loopt het super. Het is feest.

Om 02:15 zet ik mijn auto thuis voor de deur. Er is altijd een plek als je die het hardst nodig hebt.

Woensdag

Tijdens het verschonen van Leons luier krijg ik een inzicht. We moeten de tekst ‘verboden te parkeren’ in het backstagegebied vervangen door de tekst ‘Fire Lane’. Zou dit dan mijn stempeltje op het gebouw worden? Fire Lane is heilige grond voor die Amerikanen van Madonna, die vrágen het niet eens meer als ze dat zien. Na drie keer spellen en een blik van Henk (van de wegmarkering) waaruit blijkt dat hij ons maar raar vindt, gaat Henk vragen of dat soort sjablonen voorhanden is. Goed nieuws, vanaf morgen staat er Fire Lane op de laad-en-losplek en kan ik over twintig jaar tegen Leon zeggen: „Kijk jongen dat heeft je vader bedacht.”