De Hyacinth Bucket in mij

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: schone schijn

Kijk, daar fietst de yogadocente. Haar rug kaarsrecht, een serene glimlach op haar onopgemaakte gezicht. Ze heeft weliswaar een ziekte die door de artsen niet wordt onderkend, maar dat lot draagt ze waardig; ze volgt een uitgebalanceerd dieet van gestoomde gerst en groene thee. Deze vrouw is heel erg yin en yang, dat zie je zo.

Dus niet! Fiets maar eens met haar mee naar huis, dan kun je zien hoe ze als een furie tekeer gaat tegen haar man en kinderen. Hoe ze op de grond ineen zijgt omdat haar man de verkeerde gerstkorrels heeft gekocht en haar kinderen met luizen uit school zijn gekomen. Dat kan ze er echt niet bij hebben.

En kijk, daar zit de begeerlijke hoogleraar met zijn knappe vrouw en zijn goed gekapte kinderen te eten in een populair grootstedelijk restaurant. Ze praten met elkaar en lachen om elkaars grappen. Zo’n leuk, hecht gezin.

Alweer mis! Hij heeft net aan zijn minnares ge-sms’t ‘ik kan je nog ruiken’, en zijn vrouw hoopt dat hij vanavond weer naar zijn kantoortje gaat, want dan kan zij haar vriendin in het tuinhuis ontvangen.

En nee, die woest knappe man met baard die in zijn Jeep Cherokee boodschappen doet bij een biologische supermarkt, die gaat vanavond niet lokaal en slow koken voor andere creatievelingen met baard. Die man is op weg naar zijn huidige verkering: een gescheiden vrouw met twee puberdochters in een schamele woning. Over een paar uur zal hij erbij zijn als, in de kleine keuken, de dochter tegen de moeder staat te schreeuwen („Ik ben bijna zestien. Jij moet je niet met mij bemoeien”). Vervolgens moet hij aanzien hoe de dochter huilend van woede naar haar kamer vertrekt en de moeder in tranen achterlaat. Even later maken moeder en dochter het natuurlijk – met veel gevoel voor drama – weer goed, en dan zijn ze allebei zo uitgeput dat de dochter tijdens de maaltijd het hoofd op tafel legt en de moeder de puf niet heeft haar schort nog af te doen.

„Wat kan het je schelen”, zegt mijn huidige verkering (hij was het, de man in de Jeep Cherokee). „Zo gaan die dingen. Jij wil dat alles altijd volgens het boekje gaat. Dat het leven een mooi plaatje is. Je lijkt Hyacinth Bucket wel.” Hyacinth Bucket is de vrouw uit de Britse serie Keeping Up Appearances die de schijn wil ophouden dat ze van voorname komaf is. Ze spreekt haar naam uit als Boe-kee, als in het Franse ‘bouquet’, terwijl ze dus gewoon mevrouw Emmer heet.

Mijn hoofd zit inderdaad vol met ideale plaatjes. Alleen zijn die er niet zozeer om anderen te behagen. Ook als ik alleen ben, stop ik de aardbeien in een mooi schaaltje en drink ik niet uit de fles. Al vraag ik me inmiddels wel af hoeveel Hyacinth Bucket er in mij zat, toen het ideale gezinsplaatje al was verkleurd maar ik aan scheiden nog niet durfde te denken. Samen oud worden – dat deed je gewoon. En nog steeds ben ik zo geconditioneerd dat er een steek door mijn hart gaat als ik op straat twee oudjes in verschoten regenjassen zie die elkaar naar de overkant duwen. („Maak je geen illusies”, zegt mijn huidige verkering, „die hebben elkaar vorige week via internet leren kennen.”)

Het is waar: niets is wat het lijkt. Dus als u deze zomer ergens op een Grieks eiland een alleenstaande moeder aan de rand van het zwembad ziet liggen, met perfect gelakte nagels, een caipirinha en een dik boek binnen handbereik, trek dan geen voorbarige conclusies. Ik ben het maar.

    • Monique Snoeijen