Doodgeknuffeld

We hebben nieuwe spreekwoorden nodig. Want voetbal is nog steeds een spel van elf tegen elf, maar aan het eind winnen de Duitsers niet meer.

Bij de ARD nam het EK-Vergangenheitsbewältigung na de wedstrijd twee volle uren in beslag. Vroeger zapte je daar langs uit leedvermaak (Matthäus en Völler, de verliezers!). Nu kijk je uit betrokkenheid. Het zijn lieve jongens geworden. Thomas Müller huilde een halfuur in de dug-out, een handdoek op zijn hoofd. Drie bobo’s waren in de kleedkamer geweest: alle spelers waren enttäuscht. Een oudere verslaggever stond op een brug in Warschau terwijl achter hem duizenden Duitse supporters zich zwijgend terugtrokken. Hij las van een briefje de namen van de Duitse spelers met Poolse wortels. „We waren vanmiddag heel optimistisch.”

De analytici spraken over Selbstverliebtheit bij het team: wie in de hele wereld wordt overladen met aanhankelijkheid, hoeft niet meer te winnen. Dat is het. We hebben de Duitsers doodgeknuffeld. 38 jaar te laat, maar toch.