Voetballen!

Toen ik een jongetje was, woonden mijn grootouders aan de Stadionweg in Amsterdam.

In een, voor die tijd, modern complex huurwoningen, gebouwd door woningbouwvereniging De Dageraad.

Met centrale verwarming, alleen in de huiskamer.

Daar waren we vaak zondagmiddag. Het mooiste waren die dagen als er in het nabijgelegen Olympisch Stadion gevoetbald werd. En de absolute top waren de wedstrijden Holland-België. Het Nederlands elftal tegen de ‘Rode Duivels’. Je hoorde daar parallel op de radio en direct vanuit het stadion bij een doelpunt voor Oranje de kreten: „tien, tien!” enzovoort. Mooie, sportieve, amateurwedstrijden, zonder overdrijving en gedonder.

Als Blauw-Wit op de gewone zondagen er de competitie speelde, ging ik daar wel eens met mijn oom Jan naar toe. Spannend. Om ons heen op de tribune mannen in pak en met sigaar. Eén keer heb ik meegemaakt dat keeper Herman van Raalte zo’n doelschop nam (met de wind mee), dat de bal over het hele veld verdween in het doel van de tegenstander! Nooit later heb ik gehoord dat daarna zo’n doelpunt is gemaakt.

Nu, aan het begin van de zomer. De Europese competitie is bijna afgelopen. Alle kranten stonden bol. Met dikke verhalen en vette koppen. Zo meldde de krant van wakker Nederland: ‘De Denen eerste prooi’. En, een paar dagen later, vlak voor de wedstrijd tegen de Duitsers: ‘Wij zijn beter’. Gelukkig maar dat in de krant van vandaag morgen de vis wordt verpakt.

Foto’s van professionals met of zonder familie. Allen, qua honorering, ver boven de balkenendenorm. Een bizarre kiek van een bijkans blote Sneijder en zijn tattoos. Overigens was hij zo’n beetje de enige die zijn best deed.

Als je de kranten doorbladerde, kwam bij mij eerst de gedachte boven: ‘Zijn we allemaal een beetje gek geworden?’ Ach nee, keizer Nero zei het al: het volk wil brood en spelen. Wat mij ook opviel, waren de vele deskundige commentaren van de, in prachtige oranje outfit geklede, supporters. Grappig. En een heuse professor in de sociale en cultuurfilosofie schreef: „Een mogelijk verlies kan desastreus voelen. Fanatieke supporters zullen denken dat ze zelf gefaald hebben”. Landgenoten: kop op!

In politiek Den Haag durfde bijna niemand een relativerende opmerking te maken over dit spektakel.

Ook niet over de honorering in de voetbalwereld. Terwijl betalingen in andere sectoren van de samenleving altijd opgewonden en vol jaloezie worden geattaqueerd.

Dat is stilzwijgend populisme van de politici. De linksen onder hen zouden zich hier vooral moeten laten horen. Ze zijn toch voor nivellering, lastenverzwaring voor de ‘rijken’, afschaffen van de bonussen?

Maar muisstil over de miljoenen aan salarissen, extra’s en bizarre overnamesommen als die mannen verkocht worden en eigendom worden van een andere onderneming.

Het land van Koning Voetbal.

In de jaren vijftig kregen bekende voetballers die ermee ophielden een sigarenwinkel. Er is veel veranderd. De amateurs als Abe Lenstra verdienden geen dikke salarissen en stonden niet met de familie in de krant. Geen verwende diva’s. Gewoon topvoetbal. En na afloop een stukje Oranjekoek.

Een feest was het!

Hans Wiegel is oud-leider van de VVD. Deze wisselcolumn op woensdag verzorgt hij beurtelings met SP-voorzitter Jan Marijnissen.

    • Hans Wiegel