Spider-Man herhaalt zichzelf nu nog beter

Deze keer is Andrew Garfield Spider-Man.

The Amazing Spider-Man. Regie: Marc Webb. Met: Andrew Garfield, Emma Stone, Rhys Ifans, Martin Sheen, Sally Field. In: 116 bioscopen, in 3D en Imax.

Helemaal aan het eind van The Amazing Spider-Man behandelt de literatuurdocente het idee dat alle verhalen te herleiden zijn tot tien basisplots. Volgens haar is er echter slechts één universeel verhaal, waarin het altijd draait om de vraag: wie ben ik?

Via deze scène wordt heel slim ook het grootste bezwaar tegen deze ‘reboot’ van Spider-Man weggenomen. Fans en critici klagen steen en been over het nut van weer een nieuwe kijk op de in allerlei media (strip, televisie, film, boeken) al flink uitgekauwde superheld, precies tien jaar na Sam Raimi’s Spider-Man met Tobey Maguire in de hoofdrol. Want als alle verhalen terug te voeren zijn op slechts één plot ben je wel gedwongen deze eindeloos te herhalen en kun je er ook ongestraft op variëren.

De vraag ‘wie ben ik’ geldt niet alleen voor Peter Parker, alias Spider-Man, maar natuurlijk ook voor de toeschouwer. Films houden ons een morele spiegel voor: wat zouden wij doen in zijn plaats? The Amazing Spider-Man poneert het oeroude adagium ‘wie goed doet, goed ontmoet’ en gaat daarnaast over een andere essentiële kwestie die in alle mythes zit: goed versus kwaad. Waarbij eigenrichting nu geen probleem meer is.

De nieuwe versie van Spider-Man is in stijl minder stripachtig dan die van tien jaar geleden, en Andrew Garfield speelt hem minder als nerd dan Maguire. De film legt wel meer andere accenten die je als verbeteringen kunt zien. Zo is het een gouden greep om Peter Parker als jongetje in een scène te zien waarin zijn vader spoorloos verdwijnt. Het maakt zijn verlatingsangst inzichtelijk en maakt een scène waarin Peter de bril van zijn vader opzet ontroerend.

Peter wordt verliefd op Gwen Stacy (Emma Stone). Zij is niet meer zijn buurmeisje, zoals in Spider-Man, maar een meisje uit zijn klas. Gwen werkt in het laboratorium waar de schurk The Reptile ‘geboren’ wordt en haar vader is de politiecommissaris van New York. Als Gwen ontdekt dat Peter de mysterieuze Spinnenman is die New York van allerlei gespuis ontdoet, raakt zij helemaal opgewonden. Een opwinding die erotische trekjes krijgt als zij in een andere scène verlekkerd over zijn wonden strijkt en hem daarna gepassioneerd kust. Behoorlijk gedurfde scènes die passen in de trend om stripfilms wat ‘duisterder’ te maken, zoals Christopher Nolans The Dark Knight.

De opbloeiende relatie tussen Peter en Gwen vormt het hart van de film, die veel meer op emoties is gericht dan Raimi’s Spider-Man. Hij ontdekt wie hij is door zich te spiegelen aan zijn omgeving. Natuurlijk ontbreekt de actie niet, soms geïnspireerd op de sport free running. Regisseur Marc Webb (ingehuurd op basis van zijn frisse romkom (500) Days of Summer) wilde die actie zo wat realistischer maken. Het tekent zijn visie op Spider-Man: minder strip, meer emotie.

    • André Waardenburg