Inhalig

Ik ga een rosé drinken in de Bijenkorf. Ik mag zelf inschenken maar doe dat iets te onbeheerst: het glas is vol tot aan de rand. In de rij naar de kassa neem ik stiekem een slokje: zo ziet mijn bestelling er minder inhalig uit. Als ik wil betalen vraagt de caissière: „Mevrouw, heeft u van dat glas gedronken?” Beschaamd lieg ik: „Nee hoor.” Waarop zij zegt: „Er zit lipstick op! Sorry, u krijgt een nieuw glas.”

Een collega komt helpen, neemt mijn rosé weg en schenkt een nieuw, schoon glas in. Ook haar hand schiet uit. „Sorry mevrouw”, zegt ze, „het glas loopt bijna over. Neem alvast een slokje.”

    • Yvonne Wagenaar