Even sleutelen aan service, en hoppa

Tennisster Kiki Bertens blijft verbazen. Op Wimbledon versloeg ze gisteren simpel de sterke Tsjechische Lucie Safarova.

26-06-12, England, London, Tennis , Wimbledon, Kiki Bertens Henk Koster

Redacteur Tennis

Londen. Voor wie het niet begrepen heeft, wil tennisster Kiki Bertens na de persconferentie best nog wel even demonstreren wat er in drie weken aan haar service veranderd is. „Eerst deed ik dus zo”, zegt ze, terwijl ze met haar linkerarm een denkbeeldige bal opgooit en haar rechterarm omhoog brengt voor de slagbeweging. „En nu dus zo.” Weer die opgooi, maar dan de rechterarm die met een sierlijke beweging eerst onderlangs naar achteren gaat voor ze de slag inzet.

Radicale verandering hoeft niet lang te duren. Martin van der Brugghen, die Bertens al vanaf haar zesde coacht, had op Roland Garros vorige maand opnieuw gezien dat de service van zijn pupil „eigenlijk niet slechter kon”. En dan moet een fundamentele wijziging als een andere opslag maar gewoon in drie weken doorgedrukt worden. Met succes, bleek in de eerste ronde van Wimbledon.

Het was maar één van de vele verbazingwekkende verhalen die op te tekenen waren na de knappe overwinning (6-3 en 6-0) op de Tsjechische nummer 22 van de wereld, Lucie Safarova. Nog zo’n verhaal: dit was pas Bertens’ derde partij op gras ooit, de ondergrond waarvan ze vorige maand nog zei dat die er is „om op te voetballen”. Toch had de eerste overwinning van de nummer 86 van de wereld op een grandslamtoernooi veel weg van een routineklus.

„Ooit serveerde ik wel zo, dus ergens zat die beweging nog wel in me”, vertelt Bertens later op de middag in het mediarestaurant. „Martin wilde eigenlijk al voor Roland Garros mijn service aanpassen, maar dat wilde ik toen niet.” Na het verlies in Parijs in de eerste ronde kon ze er niet meer omheen. „Dat betekent dus gewoon heel veel ballen slaan.”

De service moest blijkbaar echt dramatisch zijn voordat ze er pas aan wilde sleutelen. Het lijkt wel of Bertens altijd eerst door het zuur moet voor het zoete komt. Deze week waren de trainingen zo belabberd dat ze gistermiddag met nul verwachtingen de baan opstapte. En won. In april verloor ze op onbegrijpelijke wijze in de tweede ronde van een klein toernooi in Italië, waardoor ze mee kon doen aan het WTA-toernooi in het Marokkaanse Fez. En won.

Als zesde Nederlandse vrouw schreef ze zo een WTA-titel op haar naam. Het was een doorbraak voor de twintigjarige speelster uit Wateringen. „Het ging in de wedstrijden steeds een stuk minder dan op trainingen en ik heb mezelf wel vaak afgevraagd hoe dat nou kwam. ‘Gaat het nog wel komen?’, dacht ik. De overwinning in Fez gaf een hoop rust en de bevestiging dat ik gewoon moet blijven doorgaan.”

Maar het was vooral een overwinning op haar faalangst. Wat dat precies is? Bertens: „Bang om te verliezen. Bang om af te gaan voor een groep mensen. Dat je op de baan staat en alleen maar bezig bent met de mensen eromheen en wat die allemaal wel niet van je vinden. In het normale leven heb ik dat niet zo, maar met tennis had ik dat vooral een paar jaar geleden heel erg. Ik heb er mee leren omgaan, veel over gepraat met mijn mental coach. Ik voel me een stuk beter, vrolijker de laatste maanden.”

Ze heeft haar zenuwen steeds beter onder controle, zegt ze. En ze slaagt er beter in zich op de baan af te sluiten voor de buitenwereld. Tenminste, zo lang het goed gaat. Het hysterische gegil op het looppad naast de baan halverwege de tweede set – toen superster Rafael Nadal zich een weg baande door de menigte – ging helemaal langs Bertens heen. „Als ik heel geconcentreerd ben, echt rustig, dan hoor ik eigenlijk helemaal niks. Dan kan ik me nergens aan storen. Maar als ik me niet comfortabel voel op een baan ga ik me aan alles ergeren.”

Dat was eind vorige maand nog te zien in de eerste ronde van Roland Garros, toen Bertens voor het eerst voor volgepakte tribunes speelde. Scheldend en tierend verteerde ze toen de tegenslagen, en ze verloor in drie sets van de Amerikaanse Christina McHale. Hoe anders ging het nu. Zes breakpoints kreeg ze, die ze allemaal benutte. En maar één keer werd haar nieuw aangeleerde service gebroken. Het deed haar niets. Ze brak haar Tsjechische tegenstander gewoon terug, om haar daarna geen game meer te gunnen. Totale rust in het hoofd. Alleen op het eind, toen het gedaan was met haar tegenstandster, waren daar twee gebalde vuisten.