De andijvie-kwestie

Een collega wees me erop dat moestuinen in het hele land op dit moment grote hoeveelheden andijvie uitbraken. Onhandelbare hoeveelheden, kan je wel zeggen. Mensen met moestuinen en mensen die wekelijks een tas vol biologische groenten krijgen, schijnen de wanhoop nabij te zijn. Want hoe heerlijk stamppot rauwe andijvie ook is, zeker in dit type

Een collega wees me erop dat moestuinen in het hele land op dit moment grote hoeveelheden andijvie uitbraken. Onhandelbare hoeveelheden, kan je wel zeggen. Mensen met moestuinen en mensen die wekelijks een tas vol biologische groenten krijgen, schijnen de wanhoop nabij te zijn. Want hoe heerlijk stamppot rauwe andijvie ook is, zeker in dit type voorzomer, tegen deze overproductie valt niet op te eten – als je andijvie alleen stampt.

Want het is natuurlijk niet de overdadige andijvieoogst die het probleem is, maar het gebrek aan recepten voor deze bittere groente.

Nou was dat mij nog nooit opgevallen, ik heb andijvie tot voor kort grotendeels genegeerd. Iets uit mijn jeugd. Ik hield niet van groenten – had ook iets te maken met de toen gebruikelijke kooktijd van 30 minuten voor alles – maar moest ze wel eten. Het heeft heel lang geduurd voordat het weer een beetje was goed gekomen tussen mij en de meeste groenten.

Ik heb me ook altijd afgevraagd hoe de schoolarts dat wist, toen ze me op de lagere school streng toevoegde dat ik meer groene groente moest eten. Volgens mij kon je nergens aan zien dat ik indertijd groente meed als….nou ja, groente. Jaren gedacht dat mijn moeder haar dat ingefluisterd had. Nu ik de laatste tijd de eetgewoonten van jonge kinderen wat nader heb bestudeerd, denk ik dat alle schoolartsen dat altijd tegen alle kinderen zeggen. Omdat het altijd waar is.

Gelukkig kwam een collega met een geweldige bijdrage aan de oplossing voor de andijvieweelde en receptenschaarste: een andijvieclafoutis. Echt heel lekker. En voordat ik haar recept geef, nog even snel mijn eigen bescheiden toevoeging aan ideeën voor andijvie. Wassen, drogen en scheuren als sla, en royaal overgieten met een dressing van olijfolie, citroensap, zout, peper en een flinke scheut wodka. Onwaarschijnlijk lekker bij romige risotto’s, en waarschijnlijk ook bij dit recept.

Neem een flinke krop andijvie. Die uit de moestuin schijnen kleiner te zijn, dan kan je er twee nemen. Snij in dunne reepjes, en laat even een paar minuten zweten in een ruime pan met olie. Goedlaten uitlekken. Te veel vocht is rampzalig voor clafoutis.

Maak het beslag voor de clafoutis. Klop de drie eieren schuimig, voeg kloppend de bloem toe, en klop er geleidelijk de melk doorheen.

Verwarm de oven voor op 180 graden. De vorm: clafoutis wil nogal eens kleven, ik heb de bodem van een springvorm met bakpapier bekleed, en de wanden met wat olie ingesmeerd. Giet een flinke laag van het beslag in de vorm, en laat die in een minuut of vijf in de oven stollen.

Spreid de andijvie erover uit, en strooi de pistachenoten uit. Giet dan het beslag eroverheen, en spreid ten slotte de stukjes gorgonzola erover uit. Bak de clafoutis in ongeveer 40 minuten mooi lichtbruin. Is bloedheet lekker, maar ook lauw, dus heel geschikt voor een picknick. Vooral ook lekker met een groene salade met een vinaigrette met notenazijn, gek genoeg.

Clafoutis

krop andijvie

3 eieren

125 gr bloem

250 ml melk

zout

peper

150 gr gorgonzola

handvol gezouten pistachenoten