2. Begrotingsunie

In een begrotingsunie worden de nationale begrotingen meer op elkaar afgestemd. Meer en strengere regels om begrotingstekorten en staatsschulden te beperken zijn niet genoeg, schrijft Van Rompuy. Er is een „kwalitatieve” sprong nodig naar een begrotingsunie. In het voorstel moet ieder euroland jaarlijks Europese goedkeuring verkrijgen voor de begroting. Wil een land schuld uitgeven (in de vorm van staatsleningen) boven het afgesproken niveau, dan moet daar een verklaring voor zijn en moet er op Europees niveau toestemming voor zijn.

Het voorstel wil ook dat het beraad van eurolanden de macht heeft nationale begrotingsvoorstellen aan te passen als ze in strijd zijn met de begrotingsregels. Als sluitstuk van een begrotingsunie kan volgens Van Rompuy nagedacht worden over het gezamenlijk uitgeven van schuld. Europese obligaties, waarbij eurolanden compleet garant staan voor elkaars schulden, is een project voor de lange termijn. Eerst moeten eurolanden aantonen dat ze bereid zijn zich te onderwerpen aan strengere begrotingsregels. De Europees president stelt voor mogelijkheden te bekijken voor minder verstrekkende manieren van het collectiviseren van schulden. Eén optie is het beperkt uitgeven van gezamenlijke kortlopende staatsleningen. Ook kan er een fonds opgericht worden waar eurolanden in storten en dat vervolgens staatsschuld opkoopt.