Jack White is een circusdirecteur die trucs uit de hoge hoed tovert

Pop

Jack White. 25/6 Heineken Music Hall Amsterdam Z-O. ***

Worden het de mannen of de vrouwen? Bezoekers aan de eerste soloconcerten van Jack White na het uiteengaan van The White Stripes worden tot op het laatst in het ongewisse gelaten. White neemt twee complete begeleidingsbands mee op tournee. De één bestaat volledig uit vrouwen, de ander uit mannen. Overdag beslist hij met welke hij wil spelen en dan pas worden de instrumenten van de jongens- of de meidenclub op het podium uitgestald.

Insiders hadden het al gezien aan de podiumopstelling, met de prominente plaats voor de steelgitaar van Maggie Björklund en het lage drumstel van Katey Sagal op precies de plek waar Meg White zich rechts van Jack bij The White Stripes ophield. Het werden de vrouwen, gekleed in het wit en charmant achter de manische frontman met het ontplofte kapsel. De staande bas, een in gospel geschoolde zangeres en de schelle viool gaven er een vrouwelijk element aan; een beetje country waar testosteron de muziek in een hardrockrichting gestuwd zou hebben.

Jack White promoot zijn album Blunderbuss maar zou geen volle HMH trekken zonder zijn eerdere wapenfeiten. Nummers van The White Stripes en zijn nevenprojecten The Raconteurs en The Dead Weather speelt hij met nieuwe vrijheid omdat de virtuoze Björklund veel van het sologitaarwerk overneemt. Zijn door de ruimte klievende falsetstem die bij The White Stripes hoog nodig was om een vol geluid te creëren is nu een kunstje geworden in de pantomime die White van zijn show maakt. Hij is de circusdirecteur die op elk moment een andere truc uit zijn hoge hoed kan toveren.

Er zijn bevlogen momenten, vooral wanneer White zich naar Sagal keert en ze de rest van de band achter zich laten met snerpende gitaar en stuiterende drums. Blues en rock blijven Whites kracht. Een met extreem overslaande stem gebrachte song van Hank Williams neigde naar een persiflage op een countryzanger. De kundig spelende vrouwen en de zwoele zangeres dwongen de muziek in een klinische, bestudeerde hoek.

Na minder dan een uur is de reguliere set voorbij en dringt de vraag zich op of Jack White dit muzikale experiment niet beter op een kleinere zaal had kunnen botvieren. Maar dan zijn er The Raconteurs’ Steady as she goes en Seven nation army van The White Stripes om te bestendigen dat hij in de eredivisie van de popmuziek thuishoort.

Het siert hem dat hij zijn optredens spannend wil houden, maar na het optreden bleef de vraag spelen hoe het met ‘de mannen’ zou hebben geklonken. Misschien wel precies hetzelfde, want White houdt zijn net iets te braaf dienende muzikanten stevig onder de knoet.

    • Jan Vollaard