Verdacht

Onlangs ontmoette ik een vrouw die al veertig jaar in de prostitutie zit. Ze zei dat ze het maatschappelijke klimaat de laatste jaren had zien veranderen. Steeds minder mensen geloofden nog dat ze dit werk vrijwillig deed. De meesten dachten dat ze in haar jeugd moest zijn misbruikt.

Terwijl in reclames allerhande producten met behulp van naakte vrouwenlichamen worden verkocht, van auto’s tot zonnebrillen tot wc-papier, zijn vrouwen die zichzelf verkopen vooral verdacht.

En toch doen velen het met plezier. Sinds ik bij een high-class escortbureau heb gewerkt, weet ik bovendien dat het iedereen kan zijn. Van die ijverige studente tot dat leuke barmeisje tot de hippe moeder op het schoolplein. Ze doet het voor de spanning en het avontuur. Ze doet het om af en toe iemand anders te kunnen zijn. En het geld is ook niet slecht. Het enige waar ze bang voor is, is dat haar omgeving ontdekt wat ze doet.

Voor de high-class escort is de aankomende Amsterdamse registratieplicht dan ook slecht nieuws. Vanaf 1 januari 2013 zal ze zich moeten melden bij een speciaal loket, haar gegevens blijven drie jaar lang bewaard in een computerbestand. Hoe veilig dat soort bestanden zijn, is inmiddels wel bekend.

Ik ken escorts die bij de politie werken, bij de gemeente, op ministeries. Ze doen niets strafbaars, maar wanneer uitkomt dat ze zich laten betalen voor seks, kunnen ze hun verdere carrière wel vergeten. De registratieplicht dwingt ze zodoende te stoppen met hun escortwerk.

Is dat erg? Veel mensen zullen vinden van niet. De registratie is bedoeld om uitbuiting en vrouwenhandel tegen te gaan, en waar gehakt wordt vallen spaanders. Feit is alleen dat die registratie vooral symboolpolitiek is. Wat de strijd tegen uitbuiting nodig heeft, is maatwerk. Geen gedigitaliseerde statistieken en indexen waarbij nog maar moet blijken wat ermee gebeurt, maar veldwerk, vakbonden, tijd en aandacht (zo zou het al een hoop schelen als aangiftes tegen pooiers en loverboys niet jaren op de plank bleven liggen).

In plaats daarvan krijgen we een bureaucratische moloch waarbij de tevreden escort als eerste sneuvelt. Alsof het niet uitmaakt, want zij was toch al verdacht.

    • Marian Donner