Juichen bij terugzien Petty

Annemieke Schollaardt, deejay bij 3FM, ging naar Tom Petty & the Heartbreakers.

Tom Petty & the Heartbreakers. Gehoord 24/6, HMH Amsterdam.

We moesten er lang op wachten. Sinds zijn tour met Bob Dylan in 1987 zagen we de Amerikaanse muzikant Tom Petty niet meer in Nederland. Een droog „Long time no see” en een brede glimlach worden juichend ontvangen. En het gejuich blijft. Na de nummers, tijdens de nummers en bij de eerste tonen van elk intro. Het is een feest der herkenning voor de veertigers en vijftigers die de HMH tot in de nok vullen.

Bij de opener Listen to Her Heart en bij Free Falling, Refugee, Learning to Fly en I Won’t Back Down. Het is een greatest hits-show, maar ze klinken overdonderend.

Tom Petty (1950) heeft er overduidelijk zin in. Hij ziet er goed uit, met meer glanzend haar dan de meeste mannen in de zaal. Ze spelen in een weelderig decor van gedrapeerde theatergordijnen. De Heartbreakers worden beurtelings voorgesteld: gitarist Mike Campbell combineert Keith Richards-dreadlocks met een George Harrison-achtig gitaartalent.

Toetsenist Benmont Tench, ook Heartbreaker van het eerste uur, levert sterke vocalen. Petty toont zijn goede zin met tongue in cheek-humor: extra gitarist Scott Thurston wordt neergezet als „the new guy in the band”. Hij zit er immers pas sinds 1989 bij.

Tom Petty heeft hooggeplaatste vrienden, na zijn deelname aan de Traveling Wilburys met Roy Orbison, George Harrison en Bob Dylan. Ook in Amsterdam weet hij ze te vinden. Voor The Waiting tovert hij Eddie Vedder uit de coulissen, die met zijn band Pearl Jam in de buurt is voor twee concerten in de nieuwe Ziggo Dome. Vedder is zichtbaar vervuld van het feit dat hij op het podium staat met een van zijn muzikale voorbeelden.

Een uitgerekte, eerst ingetogen en later snerpende solo in It’s good to be king, een kleine akoestische set met Into the Great Wide Open, een uitbundig Handle with care van The Traveling Wilburys en de Fleetwood Mac-cover Oh well: alles wordt even enthousiast ontvangen.

Gepolijst? Ja. Is dat erg? Nee. Behalve een paar songs van het album Mojo uit 2010 bevat de setlist opvallend weinig nummers van na 1993.

In de toegift brengt Petty zijn ode aan marihuana Last dance for Mary Jane. Ook zanger Eddie Vedder is er weer, letterlijk op zijn knieën ter ere ván. Tom Petty-minnend Nederland keer tevreden huiswaarts. Of naar Keulen, waar hij vandaag staat. Want het zou best weer eens lang kunnen duren tot de volgende keer.