de Pakistaanse tragikomedie

Het heeft veel weg van een klucht, zij het met tragische trekjes. Het Pakistaanse Hooggerechtshof dwingt de zittende premier te vertrekken omdat hij weigert een briefje te schrijven over geld dat de president illegaal zou hebben weggesluisd naar Zwitserland.

De regerende partij kiest vervolgens onder voorzitterschap van die president een opvolger, die nog voor zijn aantreden wordt geconfronteerd met een arrestatiebevel. Hij zou als minister betrokken zijn geweest bij de invoer van een stof, waar drugsbendes vervolgens een sterk stimulerend middel van maakten. In ruil voor gunsten.

Daarop schuift de partij een ander naar voren, die eveneens als corrupt geldt, al is er (nog) geen arrestatiebevel tegen hem. Hij zou zich als minister van Energiezaken hebben verrijkt bij de toekenning van projecten in die sector. Toch kiest het parlement hem.

De hoogste rechter van dat Hooggerechtshof is intussen in opspraak omdat zijn zoon tegen betaling zaakjes voor een louche zakenman bij het Hooggerechtshof zou hebben geregeld.

En de enige institutie die op enig ontzag van de Pakistanen kon rekenen, het leger, was vorig jaar al in diskrediet geraakt. Het deed niets toen Amerikaanse commando’s ongevraagd diep Pakistaans grondgebied binnendrongen en Osama bin Laden liquideerden, die al jarenlang vlakbij de belangrijkste militaire academie van het land zat. Economisch zakt Pakistan intussen steeds verder weg. Nergens blijkt dat meer uit dan uit de steeds langere stroomonderbrekingen.

In andere landen zou zo’n tragikomedie op het nationale toneel tot massaal handenwringen leiden, zo niet een diepe identiteitscrisis. Maar de gemiddelde Pakistaan maakt zich er niet druk om. Hooguit gaat die de straat op om te protesteren tegen de stroomtekorten. Al heel lang geleden is hij tot de conclusie gekomen dat hij niets heeft te verwachten van de hoge heren in Islamabad.

Tot diezelfde gevolgtrekking lijken ook de Amerikanen te komen, lang een machtige bondgenoot van de regering. Ze schrappen steeds meer in de hulp voor Pakistan uit woede dat dit de transportroutes van en naar Afghanistan gesloten houdt voor de NAVO. Ook speelt mee dat de Pakistaanse militaire inlichtingendienst ISI de Talibaan in Afghanistan blijft steunen. Aan Pakistaanse sentimenten laten ze zich niets meer gelegen liggen. Zonder enige consideratie vallen ze met hun drones doelen in Pakistan aan en halen de banden met India’s aartsvijand India aan.

De vraag is gewettigd: wie neemt de autoriteiten in Pakistan – wie dat ook mogen zijn – nog serieus? Het antwoord: maar weinigen.

    • Floris van Straaten