Bang meisje bereikt de top

Portret van de Waalse tennisster Justine Henin, een ‘muisje met lef’.

Goudkoorts: Justine Henin Canvas, 22.30 - 23:25 uur

Een introvert muisje. Dat was mijn beeld van de Waalse tennisster Justine Henin voordat ik haar in de zomer van 2010 interviewde voor deze krant. Een muisje met lef, dat wel. Dat zij ondanks haar ranke gestalte en ongelukkige jeugd zeven grandslamtoernooien won, intrigeerde mij. Maar verder?

Hoe overrompelend was de jonge vrouw die die middag op een terrasje tegenover mij in Rosmalen zat. Ze was eerlijk en legde zichzelf langs de meetlat. Heel anders dan de tennissers die ik tot dan toe had gesproken; de meesten probeerden gelijke tred met hun imago te houden. Tot vervelens toe.

Zo niet Juju. Ze zei dat ze zich naakt voelde op de baan. Haar leven leek soms wel een achtbaan. „Vooral als ik mij erg kwetsbaar voel, dan lijd ik echt.” Maar ja, ze wilde Wimbledon winnen, nog één keer. „Om te bewijzen dat dat voormalige bange meisje zoveel bereikt.”

In de eerste aflevering van Goudkoorts, een vierdelige serie portretten van Belgische olympiërs op Canvas, beschrijft Henin hoe zij in 2004 olympisch kampioen werd. Ze was net hersteld van een hardnekkig virus en besloot op het laatste moment naar Athene af te reizen. Daar bedwong zij Amélie Mauresmo in de finale.

Wie de smaak te pakken heeft, moet 16 juli naar de aflevering over atlete Tia Hellebaut kijken. Net als Henin een verlegen meisje dat uitgroeide tot een van de grootste kampioenen van België.