Veel doelpunten, maar middelmaat overheerst

Het EK geeft een gemengd gevoel als het Nederlands elftal eruit ligt. Dat merk je ook op straat. Iemand vroeg me: wie nemen we nu als favoriet? Daar heb ik nog geen besluit over genomen.

Duitsland is zeker een van de belangrijkste kanshebbers. Spanje vond ik in de eerste wedstrijden nog een beetje flets. Het team oogt vermoeid na een seizoen van hier tot ginder. Spanje moet het hebben van een hoog tempo, maar dat kan het nog niet opbrengen. Andrès Iniesta en Iker Casillas hebben hen door de eerste ronde geholpen.

Voor Spanje is het de vraag of het nog hongerig genoeg is. Of de spelers tevoorschijn komen als het echt moet, tegen Frankrijk. Dat heeft ook veel meer rust in de ploeg dan twee jaar geleden. De Spanjaarden zijn wel echte profs. Je ziet ze niet hoofdschuddend en met veel misbaar het veld verlaten, zoals bij veel andere ploegen. Ze doen hun job zoals het hoort.

Arjen Robben gaf bij zijn wissel niet het goede voorbeeld. Je stapt niet zomaar over de reclameborden van het veld. Hij is al een tijdje helemaal de kluts kwijt. Zijn spieren staan van nature al heel strak. Dat maakt hem explosief, maar stress maakt hem volgens mij echt zo gespannen als een veer. Niet voor niets heeft hij vaak spierblessures. Hoe ervaren Robben ook is, hij zal daar toch aan moeten werken.

Portugal vond ik zeker tegen Nederland een goede ploeg. Ze hebben een gezonde agressie en spelen het tactisch slim. Cristiano Ronaldo is een rare kwast, maar er gaat altijd dreiging van hem uit. Zijn ijdeltuiterij moet je erbij nemen. Ik heb ook wel meegemaakt dat spelers in de rust voor de spiegel gingen staan. Daar maak je dan een grapje over, of je laat het gaan.

Engeland is me ook meegevallen. Het lijkt wel of ze Duitsland achterna gaan. Ze passen meer dan dat ze lange ballen geven, zoals in het verleden. Steven Gerrard speelt heel goed. Hij is de verbindingsspeler die Oranje mist. Hij laat anderen beter spelen en loopt tegelijk alle gaatjes dicht. Engeland heeft met Joe Hart eindelijk eens geen blunderkeeper. En Wayne Rooney vind ik toch ook een bijzondere.

Ik heb een zwak voor Engeland, maar Italië ontloopt hen niks. Dat wordt een prachtige wedstrijd, al verwacht ik dat geen van beide de finale zal halen. Italië heeft ook een stap gemaakt. Ze leunen minder op de verdediging en proberen ook te voetballen. Italië heeft met Mario Balotelli zijn eigen Ronaldo. Ik vond het mooi dat een medespeler hem een hand voor zijn mond hield om te voorkomen dat hij domme dingen riep naar de bondscoach. Dat zegt iets over de hechtheid van de groep.

Ik vind dat vooralsnog de middelmaat overheerst bij het EK. We hebben veel doelpunten gezien, maar het spel is niet fantastisch. De hoogstandjes kwamen van individuen. Kijk naar de doelpunten van Andy Carroll, Zlatan Ibrahimovic en Balotelli. Ik heb niet op het puntje van mijn stoel gezeten over nieuwe aanvalsideeën. Ook bij vrije trappen en corners zie je zelden iets verrassends.

Het wat angstige spel en het rekenen horen bij de eerste ronde van een EK. Vanaf nu is het de dood of de gladiolen. De fitheid van vooral de topspelers zal de doorslag geven op weg naar de finale.

Voetbaltrainer Foppe de Haan (1943) geeft voor- en nabeschouwingen op wedstrijden van het EK.

    • Foppe de Haan