opinie

    • Youp van ’t Hek

Let's dance

Omdat ik de eerste twee wedstrijden van het Nederlands voetbalelftal in de Verenigde Staten tot me nam, waren de nationale reclames mij bespaard gebleven. Dus ook die van C1000, de vrolijke commercial met een volkszanger, een volksrapper en een volkstenor. Plus humor van het Nederlands elftal zelf. Zondagavond zag ik die reclame voor het eerst en gelukkig ook voor het laatst. Kan me niet heugen dat ik ooit in mijn leven in een winkel van C1000 ben geweest, maar weet sinds zondag dat ik er nooit een stap zal zetten. Daar is het brood oud en zompig, de kaas onbedoeld beschimmeld en alle andere verpakte levensmiddelen ver over de datum. Als je zulke ondermaatse en oubollige reclame durft uit te zenden, dan kan dat niet anders. Daar is niks vers! De caissières moeten tachtig zijn en de filiaalhouders lijken allemaal op Hero Brinkman.

Toen de Nederlands-elftalspelers het eindresultaat van hun gietijzeren acteerwerk zagen, hebben ze besloten zich zo snel mogelijk uit het toernooi te laten knikkeren. Deze reclame moest met spoed van de buis. Dit konden ze het Nederlandse volk niet aandoen. Wesley zei: „Als Yolanthe dit ziet, drijf ik haar rechtstreeks in de gespierde armen van de eerste de beste kickbokser.” Huntelaar en Robben hebben beloofd er geen eentje in te schoppen, Stekelenburg liet weten dat hij zich nog liever door een derdehands Deen liet poorten en het duo Rafael & Robin heeft de andere spelers op de terugweg hun excuses aangeboden. Hun doelpunten waren absoluut niet de bedoeling. Inmiddels behoort de C1000-commercial tot het verleden. Het hoofd van de afdeling Marketing en Communicatie van dit supermarktconcern zit kotsend van zichzelf thuis, de directeur van het zaakje bijt drie keer per week nagels bij een psychiater en bij Albert Heijn liggen ze lichtblauw van het lachen in hun overvolle filialen. Dagelijks hoort het voltallig C1000-personeel de geestige parodie van Edwin Evers met Frank & Ronald op de radio en dat wrijft het zout alleen maar dieper in de stinkende wonde. Dit liedje klinkt ook in het magazijn waar men de onverkochte namaakwuppies staat te ruimen. Niet te verwarren met de motorkapleeuwtjes van Shell.

Ik denk al een weekje na over de totstandkoming van deze C1000-reclameprul. Hier is over vergaderd, er is een script goedgekeurd, er is gelachen om de vondst van de creatieve reclamejongens, het zaakje is opgenomen, ingezongen, gemonteerd en uiteindelijk op de televisie beland. En niemand heeft in het kader van de volksgezondheid ingegrepen. Hoe kan dit? Hoe kunnen mensen met redelijke salarissen en dito bonussen dit soort gammele shit goedkeuren? En dat in de crisis! C1000 wordt C100 en heet volgend jaar C10.

Sowieso kijk ik met open bek naar de Nederlandse televisie. Tenminste als ik kijk. Ik ben in de loop der jaren een oprechte weigerkijker geworden. Slecht voor mijn ogen, hart en ziel. Depressiviteit dreigt.

Volgens mij is half Hilversum blind, doof en krankzinnig. Het bewijs heb ik sinds vorige week in mijn computer: toen werd ik officieel door de AVRO benaderd of ik komend seizoen mee wil doen aan het nieuwe dansprogramma van Reinout Oerlemans. Ik, met mijn gymnastische lijf, ben gevraagd om mee te doen aan een dansprogramma dat een kijkcijferhit op de zaterdagavond moet worden!!! Ongeestig vind ik het niet. Ze hebben waarschijnlijk gedacht: al die artiesten zijn hoeren, die smachten naar aandacht en geld, dus dan zal die kleine bolle ook wel willen dansen. Als Johan en Wilfred durven te zingen….

Het is geen grap! Ik ben gevraagd voor een dansprogramma en overweeg om het te doen. Moet alleen de muziek nog kiezen. Ik denk aan Dries Roelvink. Of indiaan Joan Franka. Maar het meest verheug ik me op mijn kleedkamer met zijn zestien verborgen camera’s, die al mijn genante danspasjes voor de spiegel stiekem opnemen. Ideetje van Reinout zelf. Of van Ruud Gullit. Ik kan niet wachten.

    • Youp van ’t Hek