De strijkwedstrijd

Het voordeel van twee strijkwedstrijden achter elkaar is dat je er bij de tweede niet meer door overvallen wordt. Dus had ik gisteravond al voor aanvang een volle wasmand klaargezet en de plank voor de tv geposteerd. Strijkwedstrijden zijn wedstrijden die je al kijkend een intens gevoel van tijdverspilling geven, die je dus combineert met iets anders vervelends, dat wèl nuttig is. Strijken. Want weglopen doe je niet – er kan immers altijd iets gebeuren. (Gisteravond brandde ik haast een gat in mijn overhemd toen de Grieken gelijk maakten en er 13 minuten spanning volgde.)

Vroeger eindigde een strijkwedstrijd soms nog met een rode kaart, maar die worden niet meer gegeven. En, vertel het niet verder: ik mis ze. De spelers die in het zicht van de nederlaag ineens een klap of een kopstoot (Zidane!) geven. En dan de ontsteltenis bij het wegsturen. Maar wie is gefrustreerd genoeg? We hebben nog vijf wedstrijden te gaan. Er kan toch wel één verliezer door het lint gaan? Zo onbelangrijk is het EK nu ook weer niet.

Arjen Fortuin