Tekenen

Tekenen is moeilijk, hoor. Maar ik heb les gehad. Modeltekenen, gouaches maken, aquarelleren, houtsnede, ets, litho. En perspectieftekenen, met verdwijnpunten, lage horizon, hoge horizon. Met potlood en liniaal in de weer, het werd nog een hele knoeiboel voor ik een redelijk resultaat had. Helaas zag het er niet uit. Door al het gummen en aanbrengen van verbeteringen was mijn tekenpapier totaal vervuild, alsof het in de modder had gelegen.

Later, in de praktijk, besloot ik perspectivisch tekenen toch maar gewoon op het oog te doen, op zijn janboerenfluitjes, te lui om al die lijnen te construeren, bovendien liggen die verdwijnpunten altijd ver voorbij het papier waarop ik werk. Dan zou ik stippen moeten zetten op het blad van mijn tekentafel. En ik deed niet aan potloodschetsen, want als ik daarmee klaar was had ik naar mijn gevoel de tekening al gemaakt en om het dan nog eens in inkt over te moeten doen, daartoe ontbrak mij meestal de lust en het gaat ten koste van de spontaniteit van de lijnen.

Niet dat het altijd goed gaat. Huizen in perspectief lukt over het algemeen wel, maar soms ontstaan er de meest wonderlijke fouten. Laat ik een voorbeeld geven. Aanschouwelijk onderwijs:

Bekijk de bovenste tekening. Toen ik het ding bijna af had, zag ik tot mijn schrik dat het meisje op de voorgrond aan het zweven was, alsof ze ten hemel steeg, wat beslist niet de bedoeling was. Nu had ik die vergissing al eens eerder gemaakt, dat er plotseling allerlei zwevende mensen op de prent stonden, dus ik wist wat me te doen stond.

Met een paar lijnen een trap getekend en voilà, de dame stond weer keurig op de begane grond, zij het op een verhoging. (Zie onderste tekening)

Ook al weer opgelost.

Ach, voor een beetje een handige knoeier is tekenen zo makkelijk.

Niet verder vertellen.