Geen franjes van de banjo dit keer

CD Pop

Nowhere Or Tammensaari van I Am Oak ****

Thijs Kuijken kan uitsluitend raak schieten, zo lijkt het. De cd’s die hij de afgelopen paar jaar maakte, raakten het hart met hun bescheiden liedjes. Want Kuijken is bescheiden – zachtaardige stem, goeddeels akoestische muziek, ingehouden ritmes – maar niet onopvallend. Daarvoor is hij als zegsman te zeer aanwezig in zijn nummers. Dat zit hem deels in zijn zangstem, die ondanks de lijzige uitspraak toch een ondertoon van urgentie heeft, en soms dreiging.

Op deze nieuwe cd, die hij maakte in zijn eentje tijdens een kort verblijf in Finland, eind 2010, klinken de nummers eenvoudiger dan op eerdere cd’s. Franje als van mandoline en banjo ontbreekt hier. Daardoor zijn de liedjes minder makkelijk te karakteriseren als ‘folkachtig’ of Americana. Ze klinken puur. De mistige akkoorden op akoestische gitaar, de trefzekere drums, en hier en daar een viool of flarden koorzang, in combinatie met Kuijkens dringende stem, is van grote schoonheid. Dat in zoiets bescheidens toch zoveel emotie schuilt, heeft te maken met de composities: ieder nummer kreeg een bijzondere hook, of wending. Zodat je als luisteraar steeds op scherp staat.

I Am Oak treedt op: 14/7 Beeldentuin Kröller-Müller; 29/7 Middagfestival, Castricum. iamoak.com

    • Hester Carvalho