Af en toe doe ik iets raars

Pepijn Lanen (29) werd in 2005 in een klap beroemd met de rap ‘Watskeburt’. Met zijn nieuwe soloalbum laat hij een rustiger kant van zichzelf zien.

fotografie: Lars van den Brink Onderwerp: Pepijn Lanen

Redacteur Cultuur

Na de release van hun eerste singel ‘Watskeburt?’ in 2005, werd Pepijn Lanen (30) in een klap bekend met de enfants terribles van De Jeugd Van Tegenwoordig. Hun raps gingen vooral over flabberende vagina’s, drugs en feesten ‘in de mekkie of de Wolvenschuur’.

En nu. Nu heeft Lanen een soloalbum uitgebracht, Coco. Daarin zien we een heel andere kant van de lange blonde rapper met de gouden tand. In de video van de eerste single ‘Een Echte’, is hij, gekleed in overhemd, een boek aan het lezen in een fauteuil. Een meisje in prinsessenjurk, stofzuigt onder de stoel.

Een hartje heeft hij laten tatoeëren op zijn middelvinger. Laten zetten tijdens een vakantie in Tokio. Net als Coco, die heeft dezelfde, maar dan omgekeerd, vertelt hij tijdens het interview in Café Amsterdam. Twee vingers verder draagt hij een zegelring met een C.

Wie is Coco?

„Mijn vriendin, de liefde van mijn leven. Waarom? Ik vind het moeilijk daar concreet antwoord op te geven. Coco is thuiskomen voor mij. Ik heb gewoon heel duidelijk het gevoel dat ik verder niets meer nodig heb. Niet nog meer spullen, succes of aandacht van andere vrouwen. Nee, helemaal niet. We horen bij elkaar. Waarom? Dat zou ik echt niet kunnen zeggen. Ik ben helemaal niet goed in dat soort dingen als het over mezelf gaat.”

Is het de echte in ‘Een Echte’?

Ja, Coco speelt zichzelf en dat is ook haar echte naam. Precies, degene over wie ik rap in ‘Sterrenstof’ (ik heb een mokkaprinsesje op mijn bankje/stemklankje/brengt nog steeds brood op het plankje). Later bedacht ik me pas dat er ook wel veel op haar afkomt. Zij kan nu ook worden herkend op straat, dat is niet echt het doel. Maar ik zou dit ook weer niet kunnen doen door iemand anders in zo’n video te laten spelen. Dat zou niet kloppen.”

Hoelang zijn jullie nu samen?

„Iets meer dan drie jaar. Ik ken haar uit het café, de Flexbar, ook nog een keer. Het is verder niet een heel spannend verhaal. ”

Is je leven erdoor veranderd?

„Mijn leven is veel rustiger. Ik heb ook minder drang naar van alles. Ik probeer zoveel mogelijk te schrijven en daar ook echt wat tijd in te steken. Nieuwe muziek, korte verhalen, dat soort dingen. Kijk, ik ben nu zeven jaar bezig. In principe kan ik vijf van de zeven avonden per week wel ergens een feestje vieren waar ik ook nog zonder te betalen een liter wodka achterover kan slaan. Dat hoeft gewoon niet meer zo.”

Was dat vroeger anders?

„Ja. Er was een tijd dat ik twee dagen per week pas ging slapen als de zon opkwam, of pas de volgende avond. In het weekend moesten we meestal optreden met De Jeugd. Dan kwamen we zaterdag terug in Amsterdam en waren de clubs net dicht. Dan zaten mensen nog ergens en gingen wij langs met overgebleven drank uit de discotheek. En de rest, dat laat zich wel raden. Dan was het ook nog zo dat ik doordeweeks dacht, het weekend heb ik gewerkt, nu wil ik genieten en dan werd het ook weer laat. Daar moet ik echt niet meer aan denken nu. Die nachtelijke dingen werden ook steeds grimmiger. De drang naar meer werd echt iets onaangenaams om gade te slaan. Het werd steeds meer iets voor mensen die er niet mee op konden houden. Op een gegeven moment vond ik het zelf niet meer leuk. Maar het was wel lastig om uit te breken.”

Hoe heb je dat gedaan?

„Het ging uit met mijn ex-vriendin en dat was best een radicale omslag. Ik moest ergens anders gaan wonen en een paar keer naar het buitenland. Toen ik terugkwam, kon ik weer een beetje opnieuw beginnen. Af en toe doe ik nog weleens iets raars. Maar het is niet meer twee keer in de week. Ik probeer ook doordeweeks zoveel mogelijk te sporten – van alles, boksen, rennen, naar de sportschool – en alcohol alleen in het weekend.”

Dat klinkt heel anders dan het imago dat om De Jeugd heen hangt.

„Je kunt moeilijk een heel persoonlijke plaat uitbrengen en dan een façade hooghouden. Ik rap op deze plaat ook heel weinig, omdat ik dat beter vind passen bij het onderwerp. Maar op de platen van De Jeugd is een arrogante toon weer wel op zijn plaats. Dat hautaine hoort gewoon bij rap. Net zoals blues over ongeluk gaat.”

Altijd al rapper willen worden?

„Ik zat op het Christelijk Gymnasium in Utrecht. Daar werd van je verwacht dat je naar de universiteit zou gaan. Een creatieve hbo-opleiding als de Rietveld Academie opperen ze niet eens. Het waren ook gewoon andere tijden. Nu kunnen kids thuis met een microfoon en computer muziek online zetten. Ik kende maar één jongen met opnameapparatuur. En af en toe nam ik weleens dingen met op met Bas (red. Bron, de Neger des Heils, producer van de Jeugd), maar die woonde in Amsterdam. Ik begon met rechten maar stapte over naar Europese studies. Maar de muziek en de werkgroepen en tentamens gingen niet samen. Toen dacht ik: laat maar zitten.

Je bent dus best wel een slimme jongen

„Ja.”

Wat kun je daarvan kwijt in je werk?

„Heel veel. De kunst van rapmuziek is, omdat de melodie wegvalt, jouw persoonlijkheid naar voren te laten komen in de tekst. En dat vind ik juist heel tof. Ik heb ook weleens geprobeerd om over binnenlandse politiek te schrijven, omdat dat tegenwoordig zo’n aanfluiting is, maar dat kwam er zo onnatuurlijk uit. Ik rap liever over dingen waarvan ik weet waarover ik het heb.”

Hoe was het vroeger thuis?

„Gemoedelijk. Ik heb een oudere broer en twee oudere zussen. Mijn ouders wonen nog steeds bij elkaar. Mijn vader is advocaat en mijn moeder heeft heel lang voor de scheikundefaculteit van de Universiteit Utrecht gewerkt.”

Is huiselijkheid iets wat je hebt nagestreefd?

„Niet op zo’n manier, maar ik wil wel gewoon gelukkig zijn.”

Ben je dat nu?

„Jazeker. Ik wil nog wel kinderen op een gegeven moment, het is niet zo dat ik nu al vermogend genoeg ben om een volgende generatie op poten te zetten. Ik probeer ook wel om me een andere kant op te ontwikkelen, door wat langere teksten te schrijven. Hoe makkelijk ik het vind om nummers te maken, zo lastig vind ik dat. Als ik een verhaal schrijf moet ik wel echt een goed idee hebben. Met muziek is het zo dat het idee vaak maar het begin was en dat je via dat idee ergens anders terecht komt. In muziek hoeft de tekst niet van A naar B te gaan.”

Je wordt bijna dertig, hoe vind je dat?

„De laatste tijdkom ik wel meer heel jonge mensen tegen die net zijn begonnen met rappen. Dan denk ik wel: echt te gek als je zo jong bent en overal zo ingaat. Je kunt niet voor altijd een bepaalde plek in blijven innemen binnen die scene. Dat vind ik ook niet zo erg. We zijn gewoon De Jeugd, mensen gaan het ons niet kwalijk nemen dat we ouder worden.”

Tot slot: het nummer ‘Neen’ is een protest tegen kaasbroodjes. Wat is het verschil tussen huiselijkheid en burgerlijkheid?

„Huiselijkheid is gewoon het hoogst haalbare. Het gaat ook niet per se om een huis waar gestofzuigd wordt, het gaat om een gevoel dat je samen deelt. Je kunt je ook thuis voelen met zijn tweeën op de hotelkamer in Tokio bent.”

    • Rolinde Hoorntje