Spelletjes in spiegelpaleis

Het echte leven (Robert Jan Westdijk, 2008)Ned. 3, 21.00 – 22.30 uur

Op de openingscredits van Het echte leven staat dat het een film is van Martin Zomer, op de aftiteling staat de naam Robert Jan Westdijk. Die verwarring wordt bewust opgezocht: Wat is waar, wat is fictie?

De kijker wordt het eerste kwartier meegevoerd in een verhaal waarvan blijkt dat het een film binnen de film is. Westdijk (of is het Zomer?) doorbreekt de vierde dimensie door te laten zien dat het filmopnames betreft. We zien keer op keer de regisseur (Ramsey Nasr) en zijn crew in beeld. Het is een spiegelpaleis. Wat de kijker als ‘echte’ emoties ervaart, blijkt gespeeld en achter dat spel zitten weer filmmakers verborgen.

Die manipulatie van de kijker is het hoofdthema van Het echte leven. Regisseur Zomer wil de liefde van zijn vriendin Simone (Sallie Harmsen), die in zijn film meespeelt, testen. Hij dwingt haar verliefd te worden op een ander, om te kunnen zien hoe diep haar gevoelens voor hem eigenlijk zijn. „In het echte leven kom je niet weg met zulke spelletjes”, waarschuwt Simone nog. Vergeefs. De liefdestest loopt uit de hand en stuurt de filmopnames in de war.

Westdijk bracht ook nog een derde laag aan. Hij laat de repetities zien voor de film binnen de film. Deze opnames voegen niks toe en zijn behoorlijk saai en flauw. De kunstmatigheid van de film wordt doorbroken door het frisse debuut van Sallie Harmsen. Zelfs als ze met neptranen huilt – zoals te zien is bij de slotcredits – weet zij te ontroeren.

André Waardenburg