Meneer kan 't wel betalen

in de reeks van echtscheidingen scheiden koppel badkamer lavanbo verzorgingsproducten cosmetica An Nelissen

Arnold (57) betaalt voor het twaalfde jaar partneralimentatie. Het kan het laatste jaar zijn, tenzij zijn ex-vrouw bij de rechter verlenging vraagt, en krijgt. De afgelopen jaren voerden hij en zijn ex twaalf rechtszaken, voornamelijk over geld. Hij wil niet met zijn achternaam in de krant.

„Zij wilde scheiden. Ik wilde dat liever niet, we hadden twee kleine kinderen. Het heeft nog een of twee jaar geduurd. Toen zijn we uiteindelijk toch naar een mediator gegaan. Ik zou nu, denk ik, meteen naar een advocaat gaan. Die vertelt duidelijker waar je als man voor moet oppassen.

„De mediator legde onze afspraken vast in een convenant. Mijn ex kreeg 450.000 gulden door de boedelscheiding. Ik heb een hypotheek genomen om dat te kunnen betalen. Op haar verzoek werd de partneralimentatie verhoogd ten koste van de kinderalimentatie. Ze wilde een huis kopen en de bank eiste een hoger inkomen. Voor mij viel dat fiscaal ook voordeliger uit. Maar als ik had geweten had hoe het uit zou pakken, had ik er nooit mee ingestemd.

„Een paar jaar later vond ze opeens dat ik te weinig kinderalimentatie betaalde. Het was ook weinig, maar we hadden dat zo afgesproken. Eerst zijn we weer naar een mediator gegaan. Daar kwamen we uit op 300 euro per kind per maand, en ik zou laptops, fietsen en dergelijke betalen.

„Maar mijn ex-vrouw bracht het toch naar de rechter. Toen moest ik 600 per kind gaan betalen, met terugwerkende kracht. Binnen twee weken moest ik netto 17.000 euro overmaken aan mijn vrouw. Ik weer geld lenen om dat te betalen. Na hoger beroep ging het naar 400 euro per kind. Moest ze me geld terugbetalen. Deed ze niet, weer een rechtszaak. Die heb ik gewonnen, natuurlijk. Maar het geld was ik alweer kwijt aan de advocaat.

„Als man voel je je niet rechtvaardig beoordeeld. Eén rechter vergat mijn hypotheek mee te tellen. Dan moet je in hoger beroep. Weer tien- à vijftienduizend euro aan advocaatkosten. Voor mij en voor haar. Allemaal van mijn geld betaald.

„In de rechtszaal is het enige wat ik hoor: ‘Meneer kan het wel betalen.’ Dat is ook zo, ik heb een goede baan. Maar ik heb wel een eigen bedrijf. Dat heeft risico’s, zeker in deze tijd. Het gaat ook van mijn pensioen af. Ik kan niet minder gaan werken. Dat kan ik niet betalen.

„Of een rechter zegt: ‘Je hebt je ja-woord gegeven, dus je bent het aan elkaar verplicht.’ Waarom? Zij wilde zelf weg. We zijn nog geen zes jaar getrouwd geweest. Voor de kinderen wil ik betalen, geen probleem. Maar een vrouw die het huwelijk zelf verbreekt? Ik heb een nieuwe vrouw, een nieuw gezin. Waarom zouden die minder rechten hebben? Het helpt ook allemaal de kinderen niet.

„Mijn huidige vrouw is zelf ook gescheiden, maar wil geen alimentatie van haar ex. Ze wil onafhankelijk zijn. Dat gaat prima. De huidige maatschappij biedt daar alle ruimte voor.

„Ik ben helemaal voor het wetsvoorstel om de duur van de partneralimentatie te verkorten. De huidige wetgeving laat te makkelijk toe dat vrouwen misbruik maken van hun ex. Er is geen enkele prikkel om zelf aan de slag te gaan. Mijn ex heeft nooit een baan gezocht. Ze zou ook nooit zoveel verdienen als de alimentatie. Mijn indruk is dat het voor de overheid wel makkelijk is zo. Scheelt weer een uitkering.

„Je bent zo machteloos. Opgebeld worden door je ex: ‘Ik ga je helemaal uitkleden mannetje.’ Dat lukt nog aardig ook.”

    • Joke Mat