Als Oekraïne de finale had gehaald, waren ze zo de EU binnengewandeld

Fans van Oekraïne kijken naar de wedstrijd tegen Engeland, gisteravond op een groot scherm in Kiev. Foto Reuters / Gleb Garanich

Het is alsof je een feestje organiseert en dan zelf als eerste naar bed gaat. Als je dan ergens niet op zit te wachten is vanuit je bed horen hoe de rest het nog zo verschrikkelijk naar zijn zin heeft. Maar de gastlanden overkwam het. De Polen vlogen er afgelopen zaterdag al uit, gisteren viel het doek voor Oekraïne.

Ik was bij de 2-1-overwinning op Zweden in Kiev, vorige week. Die ontlading! Tot diep in de nacht hingen er mensen toeterend uit hun auto’s, druk zwaaiend met vlaggen, met sjaals en met hun kinderen. De gekte was compleet.

Nou heb ik de behoefte van vooral mannen nooit helemaal begrepen om na een gewonnen voetbalwedstrijd in je auto te stappen en toeterend in een file in je eigen stad te gaan staan, maar dat kan ook aan mijn wat lage testosteronspiegel liggen de laatste tijd. Turken doen het ook altijd. Duitsers zelfs. Ik vind feest vieren in een volle kroeg of op een groot plein gezelliger, maar goed. Dat ben ik.

Zuid-Afrika was twee jaar geleden het eerste gastland op een groot toernooi dat de groepsfase niet overleefde. Vreselijk vond ik het. Ook de Zuid-Afrikanen zag ik vol hoop na een goede openingswedstrijd. Ik zag blank en zwart op grote pleinen gebroederlijk samen voetbal kijken, een onvoorstelbaar unicum! Het werk van Nelson Mandela verzilverd. Maar helaas, na de uitschakeling was er plotseling geen reden meer om als één land achter het elftal te gaan staan. De aandacht ebde langzaam weg en het toernooi volgden velen ineens weer op tv. Alsof het niet om de hoek, maar aan de andere kant van de wereld werd georganiseerd.

Ook voor de Oekraïners had een kwartfinale – of meer – een absolute boost gegeven. Het behoorlijk verdeelde land had plotseling iets gemeenschappelijks: elf nationale helden. Met een beetje geluk was politiek Europa op de starre bezoekboycot teruggekomen; zouden er beelden de wereld overgaan van een land van melk en honing. Weliswaar corrupte honing, maar toch. En zouden velen zich in Brussel alsnog bedenken. Als we ze nou gewoon die EU-droom voorspiegelen? Halen we Sjevtsjenko over presidentskandidaat te worden – het symbool van de nieuwe Oekraïne. Die man zou met gemak 90 procent van de stemmen halen. Moet jij eens kijken, dachten Barosso en co.

Het liep anders. Een loepzuiver doelpunt werd door een man die als enige taak heeft op de doellijn te letten over het hoofd gezien. Een prestatie op zich. Nationale held Sjevtsjenko begon door een blessure als wissel aan het duel en kon het tij in het laatste kwartier niet meer keren. En heel Kiev liet de auto staan. Helaas.