Als een bebaard aapje opent Greco het bal

Addio alla Fine, van Emio Greco|PC. Gezien 16/6, herhalingen t/m 21/6. **

Het leuke aan Emio Greco en Pieter Scholten is dat ze grote pleitbezorgers zijn van pure dans, de kracht en de expressiviteit van het lichaam. Het rare is dan dat ze regelmatig voorstellingen presenteren waarin de choreografie wel het laatste lijkt waar ze zich om hebben bekommerd. Zoals in Addio alla Fine.

In deze locatievoorstelling wordt het publiek, na vergast te zijn op een eindeloze donderpreek (uit Jan Fabres Prometheus) die bij het gros van de toeschouwers een mix van onverschilligheid en lichte irritatie opriep, meegenomen op de salonboot Prins van Oranje. Fellini’s E la nave va vormde de inspiratie voor deze festivalproductie.

Aan boord blijkt dat het beperkte bewegingsmateriaal van Greco en Scholten gebaat is bij een zekere afstand; de korte ‘performances’ veroorzaken geen nieuwsgierigheid naar de ongetwijfeld diepere bedoeling ervan. Aan wal, in een verlaten loods, komt de liefhebber van de pure dans, de kracht en de expressiviteit van het lichaam enigszins aan zijn trekken. Als een bebaard aapje opent Greco het bal waarbij de zes anderen zich een voor een aansluiten. Langzaam ontstaat zoiets als een choreografie. Maar dan zijn de motoren van de Prins van Oranje al weer gestart.

Iets van de intentie van dit alles is wel voelbaar – de situatie waarin de Nederlandse kunstwereld, en breder: de westerse wereld zich bevindt – maar als statement is Addio zowel artistiek als inhoudelijk te mager.

    • Francine van der Wiel