Alleen in banlieue lopen ze warm voor ‘verwende rotjongens’

Ondanks een 2-0 nederlaag tegen Zweden gaan Les Bleus naar de kwartfinale. De Fransen lopen niet erg warm voor de verrichtingen van de „verwende rotjongens”.

De verwachtingen van het Franse publiek waren al niet erg hoog gespannen voor dit EK, en na de wanvertoning van gisteravond tegen Zweden (2-0 verlies) is het lang zoeken naar een Fransman die gelooft dat dit team Spanje verslaat in de kwartfinale. Ondanks de kwalificatie toonde de Franse tv beelden van de schaarse fans in Kiev die zich „bedrogen voelen door dit elftal”.

Er zijn voetballanden die bekend staan om hun teams die groeien in een toernooi. Frankrijk daarentegen heeft supporters die ‘groeien’ en pas een beetje enthousiast worden als het voorspel van de poulewedstrijden is afgelopen. In Parijs zijn nog geen Franse vlaggen te zien, geen spandoeken om Les Bleus aan te moedigen, en kroegen met een tv schakelen niet automatisch over naar het voetbal. Als ze dat wel doen, is het vaak zonder klank. De topwedstrijd tegen Engeland werd op een groot scherm uitgezonden in Stade Charléty in Parijs, maar dat evenement trok slechts enkele honderden fans.

Wie sfeervol voetbal wil kijken, moet dat doen in een van de kroegen waar Spaanse, Italiaanse of Portugese migranten zich verzamelen, of in een van de vele Ierse pubs. In Pau, aan de voet van de Pyreneeën, waren vorige week tijdens Nederland-Duitsland in de Ierse bar Red Lion meer Fransen aan het poolbiljarten en squaredansen dan voetbal aan het kijken. Toen de barkeeper werd gevraagd hoe dat kon, luidde het verontschuldigende antwoord: ‘sorry, we zijn hier toch iets meer van het rugby’. Hij voegde er quasi ongeïnteresseerd aan toe: „En we hebben toch een waardeloos elftal. En jullie?” Die wedervraag werd op tv beantwoord.

De schande van het WK 2010 uitwissen, dat was de grote opdracht voor het Franse elftal. Voor dat WK kwalificeerde Frankrijk zich dankzij een handsbal van Thierry Henry tegen de Ieren, maar het sprokkelde in Zuid-Afrika één puntje van Uruguay en mocht als laatste van een poule met ook nog Mexico en Zuid-Afrika inpakken. Aanvaller Nicolas Anelka werd vervroegd naar huis gestuurd omdat hij coach Raymond Domenech na een vervanging had toegeschreeuwd dat hij zichzelf beter ‘in de reet kon laten nemen’. Enkele dagen later weigerden de spelers zelfs te trainen. Na de uitschakeling op het EK in 2008 had Domenech zijn vriendin ten huwelijk gevraagd, wat Frankrijk toen al collectief met een ongemakkelijk gevoel opzadelde.

De zwarte pagina in de Franse voetbalhistorie moest worden omgeslagen met Laurent Blanc aan het roer, die voor zijn eerste duel besliste als straf geen van de 23 WK-gangers te selecteren. Frankrijk verloor vriendschappelijk van Noorwegen. Blanc begon de kwalificatiereeks voor het EK met een thuisnederlaag tegen Wit-Rusland, maar daarna loodste hij het Franse elftal bijna probleemloos naar het eindtoernooi. Ondertussen raakte hij wel in opspraak wegens vermeend racisme, omdat hij het aantal gekleurde spelers in de nationale elftallen zou willen beperken. Blanc werd vrijgepleit. Maar zijn contract loopt na Euro 2012 af en is niet verlengd.

Blanc zou gisteren na de nederlaag zijn spelersgroep flink hebben uitgescholden. Een laks Frankrijk liet de groepswinst en een kwartfinaleduel tegen het gelijkwaardig ingeschatte Italië schieten. Volgens zijn eigen woorden is een absolute stunt nodig om Spanje te verslaan, maar misschien staan de spelers na de Zweedse voetballes met beide voeten op de grond. En toch is dit beter dan het vorige EK, toen Frankrijk na de poulefase al naar huis moest.

Is er dan verder helemaal niets om tevreden over te zijn? Jawel, gisteravond was er ook een prachtig moment. Vlak voor de wedstrijd hield het stadion in Kiev samen met heel Frankrijk een indrukwekkende minuut stilte voor journalist Thierry Roland, de pas overleden legendarische voetbalverslaggever. Alle Fransen dachten toen even terug aan de gewonnen WK-finale in eigen land in 1998 die Roland afsloot met de woorden: „nu we dit hebben gezien, kunnen we rustig sterven”. Woorden die in Frankrijk even legendarisch zijn als de „zijn we er toch ingetuind” van Herman Kuiphof tijdens de door Oranje verloren WK-finale van 1974.

Roland herinnert de Fransen aan die heerlijke tijd toen een multicultureel Frans elftal, met de van Algerijnse origine Zinedine Zidane als grote regisseur, de beste ploeg ter wereld werd. Opgroeien in de banlieue hoefde niet alleen maar doffe ellende te zijn, voetbal werd een ontsnappingsmogelijkheid. Maar in veertien jaar tijd is er veel veranderd. De jongens uit de banlieue zijn nog steeds de grootste fans, maar ook de grootste critici van „verwende rotjongens” als middenvelder Samir Nasri. Tot hij Frankrijk komende zaterdag naar de halve finale trapt.