Achterafmedaille

Mijn vlaggetjeslint hangt nog gewoon voor het raam. Oranje heeft nog alle kans op een medaille. It ain’t over ’till it’s over. Dwaze hoop? Nee hoor. Heb ik geleerd van Hans Hillen. Over hem straks meer, nu eerst over medailles.

Als sporters een medaille winnen, gaan ze op de foto terwijl ze op die medaille bijten. Rare traditie. Waarom zouden ze dat doen? Ik denk om te laten zien dat de plak niet van chocola is, om aan te tonen dat de medaille echt is – echt verdiend.

Want soms is daar twijfel over. Er zijn nu bijvoorbeeld mensen die denken dat alle gouden medailles die Lance Armstrong ooit heeft gewonnen, eigenlijk van chocolade zijn. Dat hij aldoor op doping reed. Steeds meer mensen zeggen dat steeds harder, en misschien binnenkort ook Mart Smeets.

Medailles zijn flexibel. Soms veranderen ze achteraf zomaar in chocola. Moet je ze opeens inleveren. Maar het mooie is dat het omgekeerde je ook kan overkomen: je kunt medailles met terugwerkende kracht winnen.

Wie dat helder ziet, is Hans Hillen. Het bericht is wellicht een beetje ondergesneeuwd: begin deze maand maakte Hillen bekend dat hij de mariniers die in 1977 een einde maakten aan een Molukse treinkaping, alsnog een medaille wil geven. Met terugwerkende kracht worden zij held.

Niet dat die actie volkomen vlekkeloos verliep, er kwamen wat burgers bij om, de meeste kapers werden gedood, sommigen nadat ze zich niet langer verzetten — maar waar gehakt wordt... Beter laat dan nooit, zo’n decoratie. Kreeg de Birmese oppositieleidster Suu Kyi niet ook pas vorige week de Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt, 21 jaar na dato?

De achterafmedaille – ik vind het ontroerend. En hoopvol: dat het nooit te laat is om iets recht zetten. Om het verleden te rectificeren. Vermoedelijk ijvert Hillen ook voor een insigne voor de Lynx-bemanning van die actie in Libië. Terecht: vaak zie je achteraf pas helder wat er echt aan de hand was. Waar ik held zei, bedoelde ik terrorist. Waar ik terrorist zei, bedoelde ik held. Stop de tijd.

Daarom heb ik ook nog zoveel hoop voor Oranje. Ja, we liggen er uit, maar zoiets kun je pas later echt goed beoordelen. Grote kans dat je dit elftal dan niet ziet als een stelletje bekvechtende kindersterretjes, maar als de ware kampioenen die het zijn.

Luister naar Hillen: It ain’t over ’till it’s over, en zelfs daarna maak je nog kans.

    • Arjen van Veelen