Opinie

De privédruïde van Lance

W aren me dat even aantijgingen. Zo ben je ondergedompeld in de transcenderende zwanenzwang van het oranje dreamteam, zo vliegt de aankondiging van Lance Armstrongs vrije val je om de oren.

The Washington Post begon ermee afgelopen woensdag. De krant bezit een brief van de Amerikaanse dopingwaakhond USADA, gericht aan King Lance, aan zijn gewezen ploegleider Johan Bruyneel, aan een aantal van zijn vroegere ploegartsen, aan een teamtrainer, en aan Dr. Michele Ferrari die de privédruïde van Lance genoemd zou kunnen worden, maar sinds jaar en dag bekend staat als de gulle verstrekker van jus d’orange en andere onvergetelijke fruitsapjes. Dit gezelschap zou tussen 1998 tot 2011 „een omvangrijke dopingsamenzwering” hebben gevormd, en onderhouden.

In de aanklacht maakt USADA verder gewag van epo, bloedtransfusies, testosteron, corticosteroïden, en maskerende middelen zoals deze substanties werden ingezet door Lance om zijn zeven Tourzeges te bevechten.

Alsof het zo nog niet mooi genoeg is stelt USADA dat een aantal bloedmonsters na zijn overigens mislukte comeback in 2009 „volledig in overeenstemming zijn met bloedmanipulatie als epo en/of bloedtransfusies”.

Aanzetten van ploeggenoten tot dopegebruik, en het faciliteren van dopingproducten en -methodes vormen de sluitsteen van de aanklacht.

Het is een hele mond vol, en ik ben er al een halve column zoet mee. De brief van USADA is intussen op verschillende plaatsen van het internet te downloaden. Taai proza voor een verloren winteravond, ware het niet dat het hier om Lance Armstrong gaat. Ik heb er een regenachtige ochtend met donder en bliksem aan opgeofferd.

Lance Armstrong overwon teelbalkanker en bijkomende complicaties, daarna won hij zeven keer op een rij de Tour de France. Hij kwam de archaïsche Europese wielerwereld opschudden met een nooit gezien perfectionisme op werkelijk alle fronten en in het miniemste detail. Hij maakte van zijn ego een bedrijf, en dat ego straalde en roteerde als een supernova. Datzelfde ego spetterde als een bitterbal in het vet van de Livestrong-foundation. Lance was een goed mens want hij haalde veel geld op voor kankeronderzoek. Soms wist hij de wereld ervan te overtuigen dat wie tegen hem was – grote ego’s maken nu eenmaal veel vijanden – ook tegen zijn goede bedoelingen was. En soms wist hij de wereld zo te betoveren, dat die erin begon te geloven dat er zonder hem geen onderzoek naar kanker bestond.

Lance en zijn armada aan topadvocaten ontkennen alles. Wederom. Lance ontmaskeren is al anderhalf decennium een sport op zich.

Als USADA de aanklachten ook maar voor de helft hard maakt, en die kans is dit keer groot, dan verliest hij een paar van zijn Touroverwinningen, zo niet allemaal. Maar aan wie moeten de titels dan worden overhandigd? Dat vergt een tweehonderd jaar durend onderzoek. Arme wielersport.

Ik was nooit een fan van Armstrongs’ zaaddodende perfectionisme, maar ik bewonderde zijn Nietzscheaanse bravoure.