Verbaal tikkie-takkie zussen

Het geheugen van water. DeLaMar Producties. Gezien: 17/6, DeLaMar Theater, Amsterdam. Inlichtingen: delamar.nl

Moeder is dood en dat noopt drie zussen tot een ongewenst samenzijn. Oud zeer maakt elk gesprek onherroepelijk tot een botsing, waarbij ze elk neigen naar hysterie.

De dochters kennen elkaars pijn niet en verwijten elkaar egoïsme. De een herinnert zich een zonnige jeugd, de ander alleen maar regen en een moeder die haar opsloot in de kast. Ze hebben ook herinneringen van elkaar overgenomen, verhalen waar ze zichzelf de hoofdpersoon van hebben gemaakt. Hun wispelturig en onbetrouwbaar geheugen maakt de ruzies des te zinlozer en schrijnender.

In Het geheugen van water wordt geen dramatisch geschil geformuleerd, en dat knaagt wel aan de voortgang. De voorstelling krijgt iets van een soap waar geen einde aan hoeft te komen. Tot een catharsis leiden de confrontaties niet.

Toch blijft deze komedie uitstekend overeind, door de vaart, het excellente spel van de acteurs en de knapperige teksten. Regisseur Antoine Uitdehaag heeft de drie actrices tot een hoog tempo opgezweept, en dat komt het verbale tikkie-takkie en de lach ten goede.

Anneke Blok schiet als de bedillerige Teresa met haar zangerig-hese stem moeiteloos en meeslepend van wanhoop naar ergernis en terug. Pauline Greidanus maakt van Catrien, de jongste zus, een meid met pit en verrast dan in een knap volgehouden huilscène. De lijdzame Marie past goed bij Tjitske Reidinga, maar haar uitstraling en dictie zijn eigenlijk iets te flegmatiek voor de confronterende humor van de Britse scenarioschrijver Shelagh Stephenson. Reidinga heeft wel het vermogen een scène te doen omslaan en door te vertragen een emotionele bodem te geven. Die momenten slaan onverhoeds toe en verdiepen deze getroebleerde zusrelaties.