#UgandaIsNotSpain

Het was een sms’je van 66 tekens. Eén zinnetje. Maar dat ene zinnetje bleek een verbale bom.

Terwijl de Spaanse minister van Financiën onderhandelde met Europese functionarissen over de redding van de Spaanse banksector, spoorde premier Mariano Rajoy hem aan zijn poot stijf te houden: ‘Hou vol, we zijn de vierde macht van Europa, Spanje is niet Oeganda.’

De Spaanse krant El Mundo zette het citaat op de voorpagina, een Oegandese blogger pikte het op, en al snel ontploften de sociale media van verontwaardiging over zoveel kolonialistische arrogantie. Alsof Oeganda een bananenrepubliek is!

Op Twitter verwoordden veel Oegandezen toorn en leedvermaak en somden ze argumenten op waarom de Oegandese economie er een stuk beter voor staat dan die van Spanje. „Beste Spanje”, schreef TMS Ruge, „Ik leef liever op Oegandese bananen, dan dat ik bedel om een lening zodat ik boven mijn stand kan leven. How’s the austerity soup?”

Oegandezen hebben enig recht van spreken. Spanje zit al vier jaar in een recessie, kampt met een werkloosheid van 25 procent, de rente op Spaanse staatsobligaties bereikt recordhoogtes en het land lijkt een nieuwe multimiljardenlening nodig te hebben om zijn banken te redden.

Nee, dan Oeganda: de economie groeide de afgelopen vijf jaar gemiddeld met 8 procent, de werkloosheid is volgens de Wereldbank 4,2 procent (zij het in werkelijkheid eerder 20 procent), de kleine bankensector groeit onstuimig, en de staatschuld is met 30 procent van het bnp twee keer zo laag als die van Spanje.

Oeganda’s minister van Buitenlandse Zaken, Henry Okello Oryem, nodigde Rajoy meesmuilend uit het Oegandese groeiwonder met eigen ogen te komen zien. „Meneer Mariano is onwetend is over de ontwikkelingen die Oeganda sinds de onafhankelijkheid heeft doorgemaakt.”

Ho! Stop! Reality check!

Zijn we blind geworden, dacht de Oegandese journalist Daniel Kalinaki. Hij ergerde zich aan de arrogantie van zijn landgenoten. In een fel artikel zette hij wat feiten op een rij: „Bij onze onafhankelijkheid hadden we indrukwekkende ontwikkelingscijfers. (..) Vijftig jaar later importeren we producten van Samsung en LG uit Zuid-Korea, sturen we onze kinderen om zich te prostitueren naar Maleisië en kunnen we zelf nog geen batterij voor een mobieltje produceren. Waar blijft de woede daarover?”

Toon Beemsterboer