Opinie

    • Margriet Oostveen

Noodfonds

Een glazenwasser en een schoonmaakster hebben een plan voor Nederlanders in financiële nood: Victor van der Heide en zijn vriendin Angelique Bonte, oprichters van de stichtingROHON. Dat staat voor ‘Recht Op Hulp Of Niet’.

Gisteren dronk ik koffie bij hen thuis in Hendrik-Ido-Ambacht. In een nieuw appartementencomplex, dat oogt als een burcht tegen de buitenwereld. De overbuurvrouw was er ook, want zij is benoemd tot woordvoerder. Joey de Man, ondernemer in pleisters om mee af te vallen. ‘Mystique’, heten die pleisters.

Victor en Angelique hebben in hun leven nog nooit gestemd, Joey niet meer sinds Pim Fortuyn dood is. Noot aan politici: vergeet Wilders. Victor, Angelique en Joey hebben vanzelfsprekend Marokkaanse vrienden. Ze zijn vóór ontwikkelingshulp en vóór de Grieken, „dat wil zeggen voor de mensen zelf”. Maar ze zijn tegen de banken en willen ook oog voor problemen dicht bij huis.

Dit is daarom hun idee: wie lid wordt vanROHON doneert vanaf 1 januari 2013 een euro per maand. Als het lukt een miljoen donateurs te vinden, zit er straks dus maandelijks een miljoen in kas. Wie donateur is, kan vervolgens iedere maand zichzelf of een ander voordragen voor hulp. Iedere maand stemmen de donateurs vervolgens onder toezicht van een notaris via internet op een of meer hulpbehoevenden. Baan kwijt? Op straat gezet? Maandelijks wordt het geld onder de mensen met de hoogste nood verdeeld.

Victor denkt groot. Hij schreef het plan eerst als tv-format. Hij belde met Endemol, Eyeworks en RTL. „Maar daar vonden ze het niet netjes om mensen te laten stemmen op hulpbehoevenden.” Dat is kennelijk kwalijker dan verborgen camera’s ophangen in ziekenhuizen, of scheiden op tv. Daarom zit ROHON nu op internet.

De zware halsketting en de tatoeage van Victor en zijn pitbull-achtige hond, die maakten me even op mijn hoede. Victor merkte het niet. Hij sprak opgetogen over een vaak te herkiezen stichtingsbestuur „tegen machtsvorming”, over hun notaris en de advocaat die helpt. Joey vertelde over haar dochter van zeven, die als kind haar ogen verloor door kanker. „Blind, maar ze fietst wél zonder wieltjes door de buurt!” Het klonk als een opdracht hoe te leven.

En dan was er nog de broodjeszaak, die Victor en Angelique willen beginnen nu hun grote klanten afhaken door de crisis. Daarvan hoopten ze voortaan rond te komen, niet van de stichting. „ROHON is de verzekering voor onze kinderen. Om later op terug te vallen.” Van de politiek verwachtten ze duidelijk nog decennia niets.

„Toch een spannende dag”, zei ik bij het afscheid, denkend aan de Grieken.

„Nou. Oranje móét winnen”, zei Victor.

Joey liep mee naar buiten. „Ik ben ergens wel blij met deze chaos”, zei ze. „Want nu kunnen we elkaar allemaal eindelijk weer eens vastpakken.”

    • Margriet Oostveen