Meisjesruzie

Het CDA heeft de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen bekendgemaakt. Op de lijst voornamelijk ‘nieuwe’ mensen. Geen enkel bewindspersoon uit het demissionaire kabinet heeft zich nog kandidaat gesteld. Alles wat nog enigszins riekt naar Rutte 1 en de samenwerking met de PVV is op een zijspoor gezet. Alsof men predikt wat Henk Bleker weken geleden al opperde: laten wij niet terugkijken. Wat geweest is, is geweest.

Ik bekeek de kandidatenlijst. Het zat me niet lekker, maar ik kon er niet de vinger achter krijgen waarom ik ineens zo ontevreden was over de hele gang van zaken. Immers, het CDA is mijn partij niet. Ik heb nog nooit op de christen-democraten gestemd. Ze zullen me worst wezen.

En toen wist ik het: ik probeer deze hele histoire op de meisjesmanier op te lossen. Zoals vrouwen conflicten kunnen oplossen. Een vrouw kan zich ergens aan storen. Aan iets wat vriendin X bijvoorbeeld heeft gezegd. Maar in plaats van vriendin X meteen te confronteren met deze uitspraak, zegt de vrouw niks.

Weken kunnen er voorbij gaan, en in het hoofd van de vrouw wordt hetgeen vriendin X gezegd heeft erger en erger. Tot weken later de bom barst en de vrouw onredelijk hard uitvalt tegen vriendin X, die zich echt van geen kwaad bewust is.

Het CDA doet alsof haar neus bloedt. Alsof de hele samenwerking met de PVV er nooit geweest is. Alsof zij er niet debet aan zijn dat het imago van Nederland in de rest van Europa een flinke deuk heeft opgelopen. Dat mensen niet meer beoordeeld worden op wat ze doen, maar op waar ze vandaan komen. Dat het culturele landschap wordt vernield. En als we er niet over praten, gaat het vanzelf wel over. Dan vergeten mensen het wel.

Maar ik vergeet het niet, CDA. Want ik ben een meisje. En als we er nu niet over praten, dan gaat dit gisten in mijn hersenpan. Vervolgens zal ik irritatie op irritatie stapelen, met mijn ogen rollen wanneer op tv een CDA’er zijn punt probeert te maken. En uiteindelijk zal ik onredelijk hard tegen jullie uitvallen, en jullie verantwoordelijk houden voor alles wat er mis is in Nederland, van het onrechtvaardige asielbeleid tot het feit dat Mona de portieverpakkingen van hun griesmeelpudding heeft veranderd.

Dus, CDA, ik vind dat jullie nog eens sorry moeten zeggen. Zo kunnen we niet verder met zijn allen. We moeten praten. Want er gist iets in mij. En ik denk niet dat jullie erbij willen zijn wanneer ik explodeer.