De ene atleet van Curaçao is de andere niet

Sprinter Churandy Martina, afkomstig van Curaçao, is medaillekandidaat voor Nederland op de Spelen. Liemarvin Bonevacia moet in Londen onder neutrale vlag meedoen op de 400 meter.

Vingers in de lucht, nog even flirten met het publiek. Churandy Martina (27) en Liemarvin Bonevacia (23) krijgen bij de NK atletiek een adrenalinekick van alle aanmoedigingen. Straks bij de Spelen in Londen zal de aandacht nog groter zijn. Dan sprint Martina voor Nederland, terwijl Bonevacia zijn droom waarmaakt onder de neutrale olympische vlag.

Liemarvin Bonevacia was gisteren een opvallende verschijning bij de NK atletiek in Amsterdam. Nog nooit had hij een 400 meter gelopen in Europa. Kort voor de NK schreef hij zich in bij Rotterdam Atletiek, waardoor hij gisteren – op het laatste moment maar buiten mededinging – kon deelnemen aan de nationale titelstrijd in het Olympisch Stadion.

In april plaatste Bonevacia zich in het Colombiaanse Medellín – op 1.538 meter hoogte – voor de Spelen. Kwalificatie bracht de Curaçaoënaar, evenals enkele andere sportieve eilandgenoten, in een lastig parket. Sinds de staatkundige hervormingen van 2010 is het eiland een zelfstandig land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. En daarmee is volgens het Internationaal Olympisch Comité (IOC) de mogelijkheid vervlogen om als zelfstandige natie deel te nemen aan de Spelen.

Het Curaçaose Sport en Olympisch Comité (CSOF) onderzoekt momenteel de mogelijkheid de beslissing aan de vechten bij het internationale sporttribunaal CAS. Vooralsnog is de keuze moeilijk: kies je voor Aruba of Nederland?

Bonevacia is er al uit: hij komt na de Spelen voor Nederland uit. Als tussenoplossing neemt hij in Londen deel onder de neutrale, olympische vlag. Net als een handvol atleten uit Syrië en Koeweit, landen die vanwege politieke inmenging in de sport worden geboycot. „Ik vind het bijzonder jammer dat ik niet voor mijn eiland mag uitkomen. Dat had ik liever gedaan”, zegt de 400 meterloper.

De ingevlogen Liemarvin Bonevacia kon zijn snelste kwalificatietijd in de finale niet waarmaken. De Curaçaoënaar had een bliksemstart op de 400 meter, maar verkrampte in de laatste honderd meter en moest de verrassende Joeri Moerman voorlaten (46,61 om 46,76 seconden). „Ik had de overwinning in handen”, zei de nummer twee. „Maar ik ben blij hoor, het is toch wennen op zo’n laaglandbaan.”

Bonevacia verblijft de komende weken op het nationale trainingscentrum Papendal, om daar samen met zijn Cubaanse coach Juan Carlos „te acclimatiseren”. Dat is wat anders dan zijn vaste trainingslocatie in Puerto Rico. „Man, wat moet je daar hard trainen.” Wat de toekomst hem brengt? Eerst maar eens onder de witte, neutrale vlag schitteren in Londen. En volgend jaar de nationale titel. Van Nederland.

Sprinter Martina stond twee jaar geleden voor eenzelfde dilemma als Bonevacia. Kiezen voor Nederland, Aruba of toch trouw blijven aan Curaçao. Het werd Nederland. „Mij maakt het niet uit voor welk land ik deelneem, als ik maar win”, zegt de rappe sprinter uit Willemstad. Hij maakte zijn keuze in een vroeg stadium bekend, waardoor hij straks in Londen deel uitmaakt van de Nederlandse equipe.

Martina, die vorige week in New York het Nederlands record op de 200 meter verbeterde tot 19,94 seconden, is gebrand op revanche. Vier jaar geleden in Peking pakte hij zilver voor de Nederlandse Antillen in de 200 meterfinale, achter de Jamaicaan Usain Bolt. Na protest van de Amerikanen werd hij echter gediskwalificeerd, omdat hij een stap buiten de baan had gezet.

Op het Nederlands kampioenschap in het Olympisch Stadion liet Martina alvast de benen spreken. Op het koningsnummer won hij afgetekend in een tijd van 10,22 seconden, voor Giovanni Codrington en Brian Mariano.

De sprinter was tevreden, zeker gezien zijn intensieve trainingen in het krachthonk de laatste weken. „Dit is een goede tijd. We werken rustig toe naar de Europese kampioenschappen in Helsinki en de Spelen”, zei Martina ontspannen. „Op beide toernooien ga ik vol voor de medailles.”

Ook meerkampster Dafne Schippers, bij de vrouwen boegbeeld van de olympische atletiekploeg, liet geen steken vallen. Ze schreef zowel de 100 meter sprint als het verspringen op haar naam. Bij het laatstgenoemde onderdeel verbeterde ze zelfs haar persoonlijke record tot 6,54 meter. Schippers (20) wilde met het oog op de komende toernooien vooral constant presteren. „Dit is een pure voorbereidingswedstrijd, maar ik pak toch maar mooi twee titels. Al moet ik nog werken aan mijn start, want ik kwam tergend langzaam uit de startblokken”, vond ze.

Erik Cadée heroverde de nationale titel met de discus, met een worp van 63,14 meter. Zijn enige serieuze tegenstander, medeolympiër Rutger Smith, meldde zich af met een verrekte bovenbeenspier. „En zonder echte tegenstand werp je dan vooral tegen jezelf”, zei de Bosschenaar.

Robert Lathouwers verbaasde zichzelf op de 800 meter, die hij won in 1.52,90. Hij is in bloedvorm, nadat hij zich vorig weekend bij de FBK Games in Hengelo met een persoonlijk record al plaatste voor Londen. „Ik liep vanaf de start op kop, maar voor mijn gevoel heb ik de laatste tweehonderd meter nog nooit zo snel gelopen. In deze vorm ben ik medaillekandidaat op de EK.”

    • Jens Pauw