Beste Bert,

Terwijl jij op de bank zit bij de wedstrijd tegen Portugal, schrijf ik je deze brief. We hebben alle twee evenveel tijd – 90 minuten. Ik om deze woorden te tikken. Jij om dit duel met winst af te sluiten. Ik zit met een strakke deadline in mijn hoofd, bij jou hijgt heel Nederland in je nek.

Je hebt Vlaar, Van der Vaart en Huntelaar opgesteld. Je houdt niet van verandering. Veranderen maakt onzeker. Je moet durven. Zekerheid over succes heb je niet. Vanavond heb je lef getoond. Misschien wordt het beloond.

Ik zie trouwens dat Eusebio, beroemd oud-voetballer van Portugal, nog geen grijze haar in zijn kroeskop heeft.

Zie je Van der Vaart in de eerste minuten? Gretig, noem ik dat. Hij vraagt steeds maar om de bal. Hij wil. De anderen ook. Ze lijken bevrijd van de ketens. De ketens van de tactiek. Ik zie weer gewoon voetballers die de bal willen en naar de goal hollen. Zoals vroeger in de jeugd, Bert. Plezier om samenspel, plezier in passeren.

Van der Wiel neemt risico en verspeelt de bal. Ronaldo kan ontsnappen en schiet net naast. Jij zult onrustig heen en weer schuiven op de bank. Risico uitsluiten was het devies, de afgelopen wedstrijden. Nu moet je het nemen.

1-0 voor. Het zou kunnen lukken.

Ik zie je even in beeld. Je zit met je handen over elkaar. Je horloge komt onder je overhemd vandaan. Je gezicht ziet er rustig uit. Ik heb het idee dat je het meer aan de spelers overlaat. Terecht. We moeten je functie niet overschatten als de wedstrijd eenmaal bezig is.

Vlaar speelde goed maar ziet even niet dat Ronaldo achter zijn rug wegloopt. 1-1. In één klap is het geloof weg. Hangende hoofden. Net was je nog een coach met lef, bij deze stand ben je voor iedereen weer een koekenbakker.

Oranje heeft geen individueel surplus. Geen koningen op het veld. Ronaldo is de maat der dingen. Hij was in de eerste helft overal.

Rust.

Jij thee, ik koffie.

Het tempo is te laag. Het raffinement ontbreekt en vooral de klasse. Nederland ontbeert op dit EK genialiteit, saamhorigheid en drift. En plezier. Dit Nederlands elftal is geen eenheid en zal daarom ook nooit als een blok achter je staan. Heb met je te doen. Machteloos zit je aan de kant.

Steeds meer wordt mijn oog getrokken naar Ronaldo. Ik behoor niet tot de haters van de Portugees. Ik kijk niet naar haardracht en maniertjes. Hij werkt hard, schiet uit alle hoeken en bezorgt verdedigers de zenuwen met zijn invallen.

Nog een half uur.

Lange rush van Ronaldo in de 66ste minuut. Op hoge snelheid, de bal aan de voet. Hij loopt… nú aan je voorbij. Mooi. Eén minuut later speelt Nederland de bal weer rond. Bah. Daar is Ronaldo weer. Op televisie kan ik in de herhaling goed zien hoe lang zijn aanloop is naar het tweede doelpunt. Hij loopt de verdediging er finaal uit. Fit als een hoen.

Nog vijftien minuten, Bert. Ik ga mijn deadline halen. Zeker. Jouw doel van vandaag is onbereikbaar geworden. De hele wereld ziet je over je voorhoofd wrijven. Meteen daarna ramt Ronaldo op de paal.

We liggen eruit. Afgedroogd.

Het lucht me nog op ook. Geen gebakken lucht meer. Stilletjes vertrekken.

    • Wilfried de Jong