Inge protesteerde

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Inge van Elst-Moonen (55), voormalig geur-evaluator bij International Flavors & Fragrances, poseerde op 13 juni 1973 als zestienjarige havo-scholiere langs de A1 nabij knooppunt Eemnes voor de camera van beginnend fotograaf Hurema.

„Zijn voornaam weet ik niet meer. Het was een keurige, schuchtere jongeman die bezig was met het samenstellen van zijn portfolio. Hij vroeg mij te poseren. Dat gebeurde in jeugdsociëteit De Nissenhut op de Dalweg in Hilversum; bestuurd door de Vrijzinnig Christelijke Jeugd Centrale. Dat christelijke gold niet voor mij. Ik was nieuwsgierig, wilde vrijheid ervaren. De jeugdsoos bood dat. Eerste verliefdheid, eerste gebroken hart, eerste dronkenschap, maar ook vijfhonderd oliebollen bakken met Oudjaar. Het recept was van mijn moeder. Uit niets iets maken: daar hou ik nog steeds van. In De Nissenhut kon dat. Er was een vaste kern van zo’n vijftien jongeren die de vrijdagavondsoos organiseerden. Dat betekende vooral dingen doen; Japans vouwen of emailleren. Maar ook hielden we filmavonden. De hele week was je daarmee bezig. Omdat mijn ouders wisten waar ik was kreeg ik de vrijheid. Op een keer vroeg Hurema mij te poseren. Ik droeg bordeelsluipers, een Lois-spijkerbroek en een spijkerhemd: mijn vaste kleding. Voor zijn portfolio waren verschillende poses gewenst. Inge leunend tegen een boom. Of Inge zittend op een bankje. Dergelijke beelden konden mij reclameopdrachten opleveren, beweerde hij. De protestfoto was bedoeld tegen de verdere aanleg van knooppunt Eemnes, van de A1 en de A27. Hij zei: ga daar maar staan en doe alsof je toekomstig verkeer tegenhoudt met je handen. Het duurde niet lang. Maar ik herinner me dat ik dacht: best bijzonder, straks ligt hier een snelweg. De zinloosheid van het protest zag ik kennelijk al. In de ruimte boven mij moest een tekst komen. Zoiets als: minder asfalt, meer natuur. Maar zo’n pamflet of affiche is nooit gemaakt. Net zoals ik ook nooit een opdracht voor een reclamefolder heb gekregen.”

    • Arthur van den Boogaard