Lou Reed grijnst breed tussen het talent

Nederland, Amsterdam, 14-06-2012. Concert van Lou Reed in de Heineken Music Hall. Foto: Andreas Terlaak Andreas Terlaak

Lou Reed. Gehoord: 14/6 Heineken Music Hall. ****

Van alle overlevers in de popmuziek is Lou Reed het onvoorspelbaarst. De 70-jarige meester zou meerdere dubbelalbums kunnen vullen met publieksfavorieten, maar onderzoekt liever nieuwe mogelijkheden. Want Lou Reed is in de eerste plaats een hartstochtelijk liefhebber van muziek en muzikanten. Zo bleek gisteravond, in de goed gevulde Heineken Music Hall, waar hij goedkeurend knikte, applaudisseerde voor zijn achtergrondzangeres en grijnsde als iemand iets moois speelde.

Zijn smaak is veelzijdig: het afgelopen jaar regisseerde Reed een videoclip voor de cover van zijn liedje Perfect Day, gezongen door talentenjachtdiva Susan Boyle; zong hij op de nieuwe cd van de Canadese alternatieve band Metric, en werkte hij met hardrockband Metallica aan de cd Lulu (2011). Dat Lulu internationaal negatief werd ontvangen, en Reed doodsbedreigingen ontving van fans van Metallica, leek bijna de bedoeling. Hij reageerde gekwetst maar zwolg evenzeer in de rol van onbegrepen genie.

De nummers van Lulu krijgen nu een tweede kans bij Reeds tournee, genaamd ‘From VU to Lulu’. Zonder de leden van Metallica, maar met Reeds zevenkoppige band, waaronder een violist, een bassist die ook cello speelde, meerdere keyboardspelers en gitaristen, en achtergrondzangeres Joan Wasser (bekend als Joan As Police Woman) klonken de weerbarstige composities gisteravond minder ongerijmd dan op cd. De liedjes kregen meer diepte en een rondere klank door de andere instrumenten. In nummers als Mistress Dread en The View ontstond alsnog een opvallend contrast: de drummer speelt hakketakkende hardrockdrums, maar Lou Reed liet zich niet verleiden tot de bijpassende boze zangstijl. Tijdens het hardrockgeweld declameerde hij zijn bizarre teksten op een spoken word-manier, onderkoeld en ironisch. Die teksten zijn opmerkelijk: tegenover de machostijl van de Metallica-muzikanten plaatst hij verhandelingen over androgynie en sekse-verwarring („I would cut my legs and tits off”) - waarschijnlijk de oorzaak van de woede van Metallica-fans.

Toch pasten de lange composities hier wonderwel in Reeds eigen oeuvre: het in verschillende delen uiteenvallende Mistress Dread deed denken aan de meerdere delen van bijvoorbeeld het oude Street Hassle, dat gisteren prachtig werd uitgevoerd met strijkers en een glansrol voor Joan Wasser.

Walk On The Wild Side en Velvet Underground-klassiekers als Waiting For The Man en Heroin kregen weelderige versies, met saxofoon, driftig pianospel en een violist die tijdens Heroin zo driftig speelde dat zijn strijkstok er na afloop uitzag als een plumeau. Lou Reed, zelf op elektrische gitaar, grijnsde nog eens breed.