Ivf zelf betalen boven 43 jaar

Vrouwen van 43 jaar en ouder met vruchtbaarheidsproblemen moeten ivf, of een andere vruchtbaarheidsbehandeling, voortaan zelf betalen. Vrouwen ónder de 43 jaar blijven recht houden op een vergoeding van drie ivf-pogingen om zwanger te worden.

Dit schrijft het College van Zorgverzekeringen aan minister Schippers (Volksgezondheid, VVD). Het CvZ beoordeelt namens de overheid welke behandelingen vergoed zouden moeten worden door de basisverzekering. Schippers wil dertig miljoen euro per jaar bezuinigen op de vijftig miljoen die jaarlijks wordt besteed aan het vergoeden van vruchtbaarheidsbehandelingen. Ivf (of reageerbuisbevruchting) kost ongeveer 3.000 euro per keer; elk jaar krijgen zo’n achtduizend vrouwen ivf. Vorig jaar was één op de veertig baby’s een reageerbuisbaby.

Het ministerie van VWS stelde vorig jaar voor om nog slechts één ivf-poging per vrouw te vergoeden. Dat zou gelden voor alle vrouwen tot 45 jaar oud (zoals nu het geval is).

Gynaecologen verzetten zich tegen die keuze. Ze stelden dat het effectiever zou zijn om alleen nog ivf te vergoeden voor vrouwen tot 41 jaar, omdat de ivf-pogingen op hogere leeftijd zelden resultaat opleveren. Wel zouden álle vrouwen, in dat voorstel, tot hun 41ste drie pogingen vergoed moeten krijgen. De kans dat een vrouw zwanger wordt na één ivf-poging is 25 procent, terwijl de helft van van de vrouwen zwanger is na twee of drie pogingen.

Tijdens de ivf-behandeling krijgt de vrouw hormonale stimulatie zodat ze goede eicellen produceert. Die worden dan buiten de baarmoeder bevrucht met sperma. Vervolgens plaatst de gynaecoloog één of twee bevruchte embryo’s in de baarmoeder.

Het CvZ wil ook dat vrouwen die nog een ‘goede prognose’ hebben minstens een jaar proberen om op de natuurlijke manier zwanger te raken, voordat er sprake kan zijn van ivf.

    • Frederiek Weeda