Gevraagd: een praktiserend moslim

Dit weekend is in Rotterdam het Muslim Marriage Event. Want niet alle moslims komen makkelijk aan een partner.

Henna hands holding petals Millennium/Hollandse Hoogte

Redacteur Integratie

Ze is 33 jaar, heeft een eigen bedrijf in schoonheidsproducten in Amsterdam. Ze zoekt een leuke man. Belangrijkste eis: ze wil een praktiserend moslim.

Een groeiende groep moslima’s is single. Vooral hogeropgeleide moslima’s, en dat zijn er nogal wat. En het worden er steeds meer. Het is de paradox van een succesvolle integratie, zegt Han Entzinger, hoogleraar integratie en migratiestudies aan de Erasmus Universiteit. Marokkaanse en Turkse Nederlanders van de tweede en derde generatie gaan steeds vaker naar hogescholen en universiteiten. „De dames nog vaker dan de heren. Moslima’s willen het liefst een partner met goede opleiding en moderne opvattingen over een relatie en het leven. En ze willen een moslim. Die partners zijn schaars.”

Er is hoop voor de single moslima. En trouwens ook voor de single moslimmannen. Dit weekend is het Muslim Marriage Event in Rotterdam. Het fenomeen is nieuw in Nederland, dit is de tweede keer. In Engeland en de Verenigde Staten is het een bekend begrip.

Het concept is eenvoudig en doeltreffend. Moslims en moslima’s tussen de 25 en 45 jaar oud, die serieus op zoek zijn naar een partner, schrijven zich in. Op de avond zelf zitten mannen en vrouwen in kleine groepjes bijeen. Ze vertellen onder leiding van een gespreksleider kort iets over zichzelf en discussiëren over stellingen als: ‘Wat zoek je in een partner?’. Als iedereen aan de beurt is geweest, gaan de mannen naar het volgende groepje waarna de sessie zich herhaalt. Iedereen maakt kennis met iedereen. Daarna kunnen mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in een bepaalde persoon, in een andere ruimte privé spreken.

Ferukh Ahmed en Alia Azzouzi introduceerden het Muslim Marriage Event in Nederland. Ze zien om zich heen die goed opgeleide moslims, met huis en baan. Single. Vooral vrouwen, maar ook mannen. „In de eigen vriendenkring en netwerk kent iedereen elkaar wel”, zegt Ferukh Ahmed. „Als daar niemand tussen zit, moet je ergens anders zoeken.” Maar waar? Dat is lastig. Er zijn minder moslims dan niet-moslims in Nederland. De vijver om in te vissen is kleiner dan voor autochtonen. Praktiserende moslims drinken geen alcohol en zitten dus weinig in de kroeg. De discotheek trekt ook niet. Ferukh Amed: „Zo’n bijeenkomst is ideaal.”

Het is wennen. Deelnemers moeten een drempel over. Mensen geloven graag in liefde op het eerste gezicht, zegt Ferukh Ahmed. „Dit is heel direct. Ze willen niet desperaat overkomen. Tegelijkertijd gaat het om een belangrijke keuze; ze zoeken een partner voor het leven.”

Ik vind het doodeng”, zegt de 33-jarige moslima uit Amsterdam, die niet met haar naam in de krant wil. Ze gaat dit weekend wel. Ze is een bekeerlinge waardoor een islamitisch netwerk ontbreekt. In islamitische gezinnen zoeken ouders, broers of zussen soms ook mee, zegt ze. „Het is niet realistisch om te wachten tot iemand op mijn deur zal kloppen met de woorden: ‘Ik ben de perfecte match voor jou’.”

Nordin Maazouzi (33) deed al een keer mee met het Muslim Marriage Event. Hij was getrouwd met een bekeerde moslima, het huwelijk liep stuk. Hij is toe aan een nieuwe relatie, maar op zijn werk als audicien treft hij vooral oudere mensen. En zijn vrije tijd besteedt hij grotendeels aan zijn vierjarig dochtertje. Hij heeft nog geen nieuwe partner gevonden maar vond de bijeenkomst heel geslaagd. „Er kwamen veel nette, leuke dames. Ik ga het zeker vaker doen.”

In Groot-Brittannië is het Muslim Marriage Event zo’n succes dat de doelgroep steeds specifieker kon worden. Er zijn speciale bijeenkomsten Pakistani, moslims uit India of Turkije. Voor bepaalde beroepsgroepen zoals artsen. En voor gescheiden moslims, gehandicapte moslims of dertig plussers.

In Nederland mikken de organisatoren voorlopig op een breder publiek. „Het gaat om professionals”, zegt Ferukh Ahmed. „Mensen die hun leven financieel op orde hebben en die een partner zoeken die hen emotioneel en spiritueel wat te bieden heeft. Dat kan ook een ondernemer zijn, of een verpleegster.”

De lat ligt hoog. De keuze moet meteen goed zijn. Samenwonen om te kijken of het klikt, is er niet bij. „Het past niet in onze cultuur”, zegt Ferukh Ahmed.

Ook een autochtone partner blijft een uitzondering. Vier van de vijf Nederlandse moslims trouwt met iemand van dezelfde afkomst. Nora Kasrioui schreef eind vorig jaar een opvallend opinieartikel over het fenomeen single moslima’s in de Volkskrant, met de kop: ‘Marokkaanse vrouw zoekt blonde prins’. ‘De moslima wijkt steeds vaker uit naar een autochtone man, al dan niet bekeerd tot moslim’, schreef zij. ‘Omdat de geschikte moslimmannen niet voor handen zijn.’ Ze kreeg een hoop kritiek vooral van mensen die het artikel niet goed lazen en er een pleidooi voor de autochtone partner in zagen. Anderen vonden het nestbevuiling of vonden dat ze zich nergens mee moest bemoeien.

Maar Nora Kasrioui had een gevoelige snaar geraakt. Talrijke media belden of ze haar bevindingen wilde toelichten. Ze werd overstelpt met mails en telefoontjes van moslima’s, die zich herkennen in haar verhaal. Niet zozeer zijn ze op zoek naar de blonde prins – dat blijft vooralsnog een kleine groep. Ze worstelen met de zoektocht naar een partner. „Het is niet mijn bedoeling moslima’s aan een autochtone man te krijgen”, zegt Nora Kasrioui. „Ik zie de worsteling. En ik beschrijf wat ik zie.”

Ze ziet niet alleen een zoektocht. Ze ziet ook Marokkaanse vrouwen die zich in korte tijd zo sterk ontwikkeld hebben dat ze vinden dat ze wat kunnen eisen. Soms gaan die eisen behoorlijk ver, zegt Nora Kasrioui. „Ze zoeken niet alleen een progressieve islamitische man die respect heeft voor hun ambities en carrière en met wie ze op niveau een gesprek kunnen voeren. Hij moet ook knap zijn, minimaal 1.80 meter lang, niet te donker en krullend bruin haar. Ze creëren soms een ideaalbeeld dat niet realistisch is.”

Daarnaast ziet ze meisjes en vrouwen die wel met een autochtone man een relatie beginnen, tegen nogal wat weerstand aanlopen. Vrijwel nooit zijn ouders gelukkig als hun dochter voor een niet-moslim kiest. Als hun zoon met een autochtoon meisje thuiskomt, trouwens ook niet. Maar jongens komen er iets makkelijker mee weg. Voor meisjes is een bizar dubbelleven soms het gevolg. Nora Kasrioui: „Ik ken meisjes die samenwonen met hun vriend, maar dat verborgen houden voor hun ouders. Zij manoeuvreren in twee werelden. Hun flexibiliteit is enorm.”

Autochtone Nederlanders hebben de neiging dat huichelachtig te vinden, zegt ze. „Ze zeggen: ga de confrontatie met je familie maar aan. Dat is onwetendheid. De prijs kan heel hoog zijn.” Nora Kasrioui maakt het niet uit waar de vrouwen die ze spreekt voor kiezen. Ze houdt ze consequenties voor. Hebben ze goed nagedacht? „Nu is het leuk. Maar straks, als jullie kinderen zouden willen. Wat dan? Wil je dat het kind een islamitische opvoeding krijgt? Dat het besneden wordt? Het kan zijn dat je familie je verstoot. Dat is ook een deel van de realiteit. Sluit je ogen niet voor de gevolgen.”

Nora Kasrioui gaat promotieonderzoek doen naar deze generatie moslima’s en hun partnerkeuze. Hoogleraar Entzinger juicht dat toe. „Het integratieproces is halverwege. Hoe zal het islamitische meisjes die nu op de basisschool zitten vergaan?” De huidige generatie islamitische twintigers en dertigers is een voorhoede, zegt Nora Kasrioui. „Ik denk dat er veel zal veranderen. Maar welke kant dat op zal gaan, weten we niet. Ik ben erg nieuwsgierig.”