Geluksvogeltje

De bekende zanger Ernst Daniël Smid, vertolker van operarollen als Mefisto in Faust en Figaro in Le nozze di Figaro, winnaar van de Zilveren Harp, Ridder in de Orde van Oranje-Nassau – deze Ernst Daniël schittert samen met een budget-Hazes en een reserve Ali B. in een historische reclame voor supermarkt C1000. In die reclame zingt hij de volgende regels:

Ja ben jij ook voor Nederland

Neem dan deze in je hand

Want met een klein beetje geluk

Kan het EK voor ons niet stuk

Met ‘deze’ in je hand bedoelt de bariton: een piepend plastic geluksvogeltje.

Wat klopt er niet aan deze vier regels? Ik zal het meteen verklappen, want ik zag het zelf eerst ook niet: wat er niet klopt is dat een land, om een EK te winnen, niet „een klein beetje”, maar heel erg veel geluk nodig heeft. Of laat ik specifieker zijn: er doen 16 landen mee aan dit toernooi. Die landen hebben allemaal een zware kwalificatie doorstaan (op de twee gastlanden na). Als we even afzien van vorm en conditie, had elk land voor aanvang van het toernooi een kans op de titel van precies 6,25 procent.

In het liedje van C1000 is die kans echter opgeschroefd tot 100 procent. Lukraak wat versregels: „We winnen keihard elke pot”. En: „We worden lachend kampioen”. En de mooiste: „Concurrentie is er niet”. Duitsland? Portugal? Rusland? Ze doen niet eens mee! Je kunt het optimisme noemen.

Als Nederland dan – geheel binnen de grenzen der redelijkheid – twee potjes verliest, zitten we te grienen naast onze piepende geluksvogeltjes, naast onze nieuw ruikende plasmaschermen, speciaal aangeschaft voor twee keer negentig minuten kijkplezier. Dan starten we de klopjacht naar zondebokken. Dan is het de schuld van Lipton Ice Tea, van Jan van Halst met z’n vingerschermpje, dan ligt het aan Auschwitz. Dan vinden we opeens dat Bert van Marwijk altijd kijkt als een burgemeester op een persconferentie over iets heel ergs. Of zoals iemand woensdagavond tijdens #Neddui fijntjes twitterde: „Dit is het moment om van we over te schakelen op ze”.

Puur statistisch gezien hebben we recht om één op de zestien toernooien waar we aan deelnemen ook te winnen. Eens in de 64 jaar, dus. Dat zou fair zijn. Pas over zeg honderd jaar zonder EK-winst mogen we schoorvoetend gaan mopperen. Maar zo zijn wij niet. Wij eisen geluk. Nu.

Na dit EK zou de C1000 commercial in een historisch museum moeten worden afgespeeld in een eeuwige loop. Want de mocro, de bariton en de quasi-Hazes bezingen een land dat, eendrachtig in overmoed, vol gas op rood licht af rijdt, in de vrolijke veronderstelling dat voor ons, fokking Oranje, je weet toch, het stoplicht vanzelf wel op oranje springt. Want wij hebben het geluksvogeltje! Want wij doen tiki-taka met de feiten! Want wij zijn de gouden generatie!

Zo storten we ons keer op keer in de loterij, als rijkelui die er heilig van overtuigd zijn dat ze recht hebben op nóg een ton, en die dan woedend de afstandbediening naar Gaston Starreveld smijten als hij wéér ons huisje voorbij loopt. De klojo.

Verder hebben we geen fratsen. Dat scheelt.

Arjen is redacteur en columnist van nrc.next

    • Arjen van Veelen