Er is hoop voor de single moslima - echt, die man is er

Het aantal vrijgezelle, hoogopgeleide moslima’s stijgt. Ze zoeken een man die modern is én moslim. Die zijn schaars. Om ze te helpen is er dit weekend een Muslim Marriage Event.

Nederland, Oss, 20-05-2006 Marokkaanse bruiloft. Close-up gesluierd gezicht van bruid, bedekt met bruidssluier van marokkaans bruidstoilet. Moroccan wedding, not pre arranged. Combination, mix of traditional and more open European. Bride close up, face behind a white veil eyes downwards. Fotografie: peter blok Peter Blok/Hollandse Hoogte

Ze is 33 jaar, heeft een eigen bedrijf in schoonheidsproducten in Amsterdam. Ze zoekt een leuke man. Belangrijkste eis: ze wil een praktiserend moslim.

Een groeiende groep moslima’s is single. Vooral hoger opgeleide moslima’s, en dat zijn er nogal wat. En het worden er steeds meer. Het is de paradox van een succesvolle integratie, zegt Han Entzinger, hoogleraar integratie en migratiestudies aan de Erasmus Universiteit. Marokkaanse en Turkse Nederlanders van de tweede en derde generatie gaan steeds vaker naar hogescholen en universiteiten. „De dames nog vaker dan de heren. Moslima’s willen het liefst een partner met goede opleiding en moderne opvattingen. En ze willen een moslim. Die partners zijn schaars.”

Er is hoop voor de single moslima. En trouwens ook voor de single moslimmannen. Dit weekend is de Muslim Marriage Event in Rotterdam. Het fenomeen is nieuw in Nederland: dit is de tweede editie, de eerste was in maart. In Engeland en de Verenigde Staten is het een bekend begrip.

Het concept is eenvoudig en doeltreffend. Moslims en moslima’s tussen de 25 en 45 jaar oud, die serieus op zoek zijn naar een partner, schrijven zich in. Op de avond zelf zitten mannen en vrouwen in groepjes bijeen, in een zalencentrum. Ze vertellen onder leiding van een gespreksleider kort iets over zichzelf en discussiëren over stellingen als: ‘Wat zoek je in een partner?’ Als iedereen aan de beurt is geweest, gaan de mannen naar het volgende groepje waarna de sessie zich herhaalt. Iedereen maakt kennis met iedereen. Daarna kunnen mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in een bepaalde persoon, in een andere ruimte privé spreken.

Ferukh Ahmed en Alia Azzouzi introduceerden de Muslim Marriage Event in Nederland. Ze zien om zich heen die goed opgeleide moslims, met huis en baan. Single. Vooral vrouwen, maar ook mannen. „In de eigen vriendenkring en netwerk kent iedereen elkaar wel”, zegt Ferukh Ahmed. „Als daar niemand tussen zit, moet je ergens anders zoeken.” Maar waar? Dat is lastig. Er zijn minder moslims dan niet-moslims in Nederland. De vijver om in te vissen is kleiner dan voor autochtonen. Praktiserende moslims drinken geen alcohol en zitten dus weinig in de kroeg. Ferukh Amed: „Zo’n bijeenkomst is ideaal.”

Het is wennen. Deelnemers moeten een drempel over. Mensen geloven graag in liefde op het eerste gezicht, zegt Ferukh Ahmed. „Dit is heel direct. Ze willen niet desperaat overkomen. Tegelijkertijd gaat het om een belangrijke keuze; ze zoeken een partner voor het leven.”

„Ik vind het doodeng”, zegt de 33-jarige moslima uit Amsterdam, die niet met haar naam in de krant wil. Ze gaat dit weekend wel. „Het is niet realistisch om te wachten tot iemand op mijn deur zal kloppen met de woorden: ‘Ik ben de perfecte match voor jou.’”

Nordin Maazouzi (33) deed in maart mee met de Muslim Marriage Event. Hij was getrouwd met een bekeerde moslima, het huwelijk liep stuk. Hij is weer toe aan een relatie, maar op zijn werk als audicien treft hij vooral oudere mensen. Zijn vrije tijd besteedt hij grotendeels aan zijn vierjarig dochtertje – de reden waarom hij dit weekend niet naar het evenement kan. Een volgende keer wil Maazouzi weer gaan. Hij vond de eerste bijeenkomst geslaagd. „Er waren nette, leuke dames.”

In Groot-Brittannië is de Muslim Marriage Event zo populair dat de bijeenkomsten worden opgesplitst per doelgroep. Er zijn bijeenkomsten voor Pakistani, voor moslims uit India, Turkije. Voor artsen. Voor gescheiden moslims, gehandicapte moslims of dertigplussers.

In Nederland mikken de organisatoren voorlopig op een breder publiek. „Het gaat om professionals”, zegt Ferukh Ahmed. „Mensen die hun leven financieel op orde hebben en die een partner zoeken die hen emotioneel en spiritueel wat te bieden heeft. Dat kan ook een ondernemer zijn, of een verpleegster.”

De lat ligt hoog. Het gaat om een mogelijke huwelijkspartner – als het klikt, uiteraard. Maar samenwonen om elkaar beter te leren kennen, is er niet bij. „Dat past niet in onze cultuur”, zegt Ferukh Ahmed.

Een autochtone partner blijft een uitzondering. Vier op de vijf Nederlandse moslims trouwen met iemand van dezelfde afkomst. Moslima Nora Kasrioui schreef eind vorig jaar een opvallend opinieartikel over vrijgezelle moslima’s in de Volkskrant, met de kop: ‘Marokkaanse vrouw zoekt blonde prins’. „De moslima wijkt steeds vaker uit naar een autochtone man, al dan niet bekeerd tot moslim”, schreef zij. „Omdat de geschikte moslimmannen niet voor handen zijn.” Ze kreeg kritiek, vooral van mensen die het artikel niet goed lazen en er een pleidooi voor de autochtone partner in zagen. Anderen vonden het nestbevuiling of vonden dat ze zich nergens mee moest bemoeien.

Maar Kasrioui had een snaar geraakt. Talrijke media belden of ze haar bevindingen wilde toelichten. Ze werd overstelpt met mails en telefoontjes van moslima’s, die zich herkennen in haar verhaal. Niet zozeer zijn ze op zoek naar de blonde prins – dat is een kleine groep. Ze worstelen met de zoektocht naar een partner. „Het is niet mijn bedoeling moslima’s aan een autochtone man te krijgen”, zegt Kasrioui. „Ik zie de worsteling. En ik beschrijf wat ik zie.”

Ze ziet niet alleen een zoektocht. Ze ziet ook Marokkaanse vrouwen die zich in korte tijd zo sterk ontwikkeld hebben, dat ze vinden dat ze wat kunnen eisen. Soms gaan die eisen behoorlijk ver, zegt Kasrioui. „Ze zoeken niet alleen een progressieve islamitische man die respect heeft voor hun ambities en carrière. Hij moet ook knap zijn, minimaal 1,80 meter lang zijn en krullend bruin haar hebben. Ze creëren soms een ideaalbeeld dat niet realistisch is.”

Daarnaast ziet ze meisjes en vrouwen een relatie beginnen met een autochtone man, en vervolgens ziet ze hen tegen weerstand aanlopen. Vrijwel nooit zijn de ouders van de meisjes er gelukkig mee. Voor meisjes is een bizar dubbelleven soms het gevolg. Nora Kasrioui: „Ik ken meisjes die samenwonen met hun vriend, maar dat verborgen houden voor hun ouders.”

Autochtone Nederlanders hebben de neiging dat huichelachtig te vinden, zegt ze. „Ze zeggen: ga de confrontatie met je familie maar aan. Het is onwetendheid. De prijs kan hoog zijn.” Nora Kasrioui maakt het niet uit waar de vrouwen die ze spreekt voor kiezen. Ze houdt ze de gevolgen voor. Hebben ze goed nagedacht? „Nu is het leuk. Maar straks, als jullie kinderen zouden willen. Wat dan? Wil je dat het kind een islamitische opvoeding krijgt? Dat het besneden wordt? Het kan zijn dat je familie je verstoot. Dat is ook een deel van de realiteit. Sluit je ogen niet voor de gevolgen.”

Nora Kasrioui gaat promotieonderzoek doen naar deze generatie moslima’s en hun partnerkeuze. Hoogleraar Entzinger juicht dat toe. „Het integratieproces is halverwege. Hoe zal het islamitische meisjes vergaan die nu op de basisschool zitten?”

Deze generatie islamitische twintigers en dertigers is een voorhoede, zegt Nora Kasrioui. „Ik denk dat er veel zal veranderen. Maar welke kant dat zal opgaan, weten we niet.”

    • Sheila Kamerman