Eén Morsi, twee Shafiqs, vijf boycotters

Een Moslimbroeder tegenover een premier van Mubarak. Wie moet president van Egypte worden? Een onmogelijke keus, vinden veel jongeren.

Egyptian protesters chant slogans against the country's military ruling council and presidential candidate Ahmed Shafiq in Tahrir Square in Cairo, Egypt, Thursday, June 14, 2012. Judges appointed by Hosni Mubarak dissolved the Islamist-dominated parliament Thursday and ruled that Mubarak's former prime minister can stand in the presidential runoff this weekend — setting the stage for the military and remnants of the old regime to stay in power. (AP Photo/Manu Brabo) AP

Ze zitten met zijn zessen op een bankje in het metrostation dat Al-Geish (het leger) heet: zes 18-jarige Egyptische studenten, twee jongens en vier meisjes, waarvan er drie modieuze hejabs dragen en eentje de gezichtsbedekkende niqaab. „We hebben straks examen en we zijn hierheen gekomen omdat het lekker koel is”, zegt Islam.

De metro is na de piramides het tweede wereldwonder van Kairo. Anders dan in de rest van de stad is het er modern, efficiënt en proper. Zeker hier op lijn 3, waarvan pas enkele maanden geleden de eerste vijf stations opengingen. Niet alleen de wagons, ook de stations hebben er luchtkoeling.

Geen van de jongeren is gelukkig met de keuzes in de tweede, beslissende ronde van de presidentsverkiezingen, morgen en overmorgen.

„Ik heb in de eerste ronde voor Hamdeen Sabbahi gestemd”, zegt Hadir, verwijzend naar de revolutionaire kandidaat die de eerste plaats haalde in Kairo, Alexandrië en Port Said maar die net niet de tweede ronde haalde. „Nu ga ik boycotten want ik kan mij niet vinden in de twee overgebleven kandidaten.” Maar ze is nog niet helemaal zeker. „In mijn familie beslissen we altijd samen. We bekijken de programma’s, we discussiëren onder elkaar en dan kiezen we de beste kandidaat. We zijn er nog niet helemaal uit deze keer.”

In de tweede ronde staat Ahmed Shafiq, premier onder oud-president Mubarak, tegenover Mohammed Morsi van de Moslimbroederschap. Islam zucht: „We moeten nu kiezen tussen de Moslimbroeders of de feloul”, de term waarmee de overblijfselen van het oude regime worden aangeduid. Zelf had hij liever Abdelmoneim Abol-Fottouh als president gezien: een dissidente Moslimbroeder. „Hij praatte onze taal, hij begreep de jongeren.”

Ook het meisje in de niqaab, Asmaa, heeft voor Abol-Fottouh gestemd. Morsi vindt ze maar niks, maar ze gaat toch voor hem stemmen. „Boycotten is een negatieve houding, vind ik. Maar de Moslimbroeders vertegenwoordigen de islam niet”, zegt ze vurig. „Het is niet omdat ik de niqaab draag dat ik tot de ene of de andere partij behoor.” Daarom vindt ze het ook jammer dat de christenen massaal voor Shafiq hebben gestemd, „alleen omdat paus Shenouda hun dat had opgedragen”.

Niet waar, zegt Abanou, de enige christen in de groep, „de paus was al dood toen de eerste ronde plaatshad”. Maar hij ontkent niet dat heel veel christenen voor Shafiq hebben gestemd; hijzelf gaat dat straks ook doen. „Wij zijn bang dat de Moslimbroeders straks ook op ons de shari’a gaan toepassen.”

Sana is de enige van de zes die vorig jaar actief heeft meegedaan op het Tahrirplein. Toch gaat ook zij op Shafiq stemmen. „Het is een stem voor mijn land. Ik wil niet dat de Moslimbroeders het hele land gaan controleren.”

De metro zit op donderdag vol met studenten op weg naar het eindexamen die nog snel de cursus doornemen. Zo’n vijftien kilometer verderop, in het station Maadi, wil een ander groepje wel snel zeggen voor wie ze gaan stemmen: één Morsi, twee Shafiqs en vijf mokatioun, boycotters. „We hopen allemaal dat de rechtbank straks Shafiq diskwalificeert. Dan kunnen we allemaal opnieuw op Sabbahi stemmen!”, roept een meisje voor ze allemaal op de trein springen.

Dat gebeurt niet: het Constitutionele Hof bevestigt die dag Shafiq, maar verklaart de parlementsverkiezingen van een half jaar geleden ongeldig die ruim waren gewonnen door de Moslimbroeders.

„We zijn allemaal erg bezorgd vandaag”, zegt Said, een 43-jarige bediende, tien kilometer verderop in station Helwan, een volkse buitenwijk. „We zijn bang dat er toch geen verandering komt, dat men aan het proberen is om het oude regime kostte wat het kost in het zadel te houden. De ontbinding van het parlement is daar een nieuw teken van.”

Zelf stemde hij in de eerste ronde voor Sabbahi, maar hij kan leven met Morsi als president. „Niemand wil terug naar vroeger. Zo’n Shafiq”, zegt Said, „die kan alleen maar winnen als er fraude wordt gepleegd”.

    • Gert Van Langendonck