De onopvallenden

Duurzaam en sociaal bezig zijn, dat is nu per vliegtuig een trip maken naar Kathmandu. Daar ontdekken dat de leermaker, die de ecologische designtassen van je vriendin naait, restjes zacht geitenleer overhoudt. Zonde! Dan bedenken dat die man daarvan coole hoesjes kan maken – voor de iPad. En die hoesjes vervolgens hier in Nederland verkopen via Twitter en blog.

Het is energiek, modern, lief wel. En die leermaker wordt er beter van. Alleen de combinatie Kathmandu, geitenleer en iPad, die blijft toch hangen.

Over naar Utrecht. Je hebt hier naast het Wilhelminapark de ooit kneuterige Reigerstraat, waar de afgelopen jaren het een en ander veranderde. Zo zitten er op deze drukke fietsroute tussen centrum en universiteit plotseling drie waxsalons. Voor de oudere lezer: hier laten mensen hun schaamhaar verwijderen. Dit heet Brazilian voor de meisjes en Boyzilian voor de jongens. Op de etalage van één van die salons staat met flinke letters: ‘Het grote maaien kan beginnen!’

Dit om even aan te geven in welke context Rina Valkestijn (59) van bloembinderij Taxus door de gemeente werd verplicht haar pandje netter te maken, om niet te detoneren. Zij zit sinds tweeëntwintig jaar pal om de hoek van de Reigerstraat, in de Oudwijkerveldstraat, naast Tabaksspecialist ‘Vivant’ – een uitstekende naam. Ze werkt alleen, in haar piepkleine zaakje, dat haar altijd groot genoeg was. Een pinautomaat begrijpt ze niet. Wel praat ze graag en lang met haar klanten, en vice versa.

Eerst hing haar dakgoot een beetje los. Toen kwam de gemeente controleren – alles moest beter en de pui diende te worden gerenoveerd. Rina betaalde dat met een hypotheek op de overwaarde van haar huis. Waarna de huizenprijzen daalden, de crisis er inhakte en de bank geld wilde zien. Rina dreigt nu vijf jaar voor haar pensioen winkel en woning te moeten verkopen. Dag bloemenzaakje, hallo bijstand.

En toen? Toen kwam rond een bloemenvrouwtje met tuniek en lange grijze haren een volkomen on-hippe maar verbeten actie op gang. On-hip als in: de vrouwelijke dominee schrijft iets strijdbaars. Nichtje maakt schattig flyertje. Masseuse belt plaatselijke krant. Reiki-therapeut verderop boort „potje” aan. En mijn doortastende buurvrouw stopte een slim briefje in mijn brievenbus („Crisistijd?” „Nieuw fenomeen!?”).

Tja. Een geitenleren iPad-hoesje is het niet. En op Twitter lees je er niets over. Maar een beweginkje, dat zou best eens kunnen. Misschien groeit het uit tot iets groters: een beweging van onopvallenden. Van mensen met „potjes”, die al lang voordat het hip werd duurzaam en sociaal waren. Hier in Utrecht zamelden zij intussen 8.500 euro in voor Rina Valkestijn. En ze zijn van plan er tien keer meer van te maken. Want de onopvallenden pikken het niet meer dat alles nieuw en groter moet. Zij eisen weer vertrouwen in het kleine.

    • Margriet Oostveen